1. ۱صوفیی در خانقاه از ره رسیدمرکب خود برد و در آخُر کشید
2. ۲آبکش داد و علف از دست خویشنه چنان صوفی که ما گفتیم پیش
3. ۳احتیاطش کرد از سهو و خباطچون قضا آید چه سودست احتیاط
4. ۴صوفیان تقصیر بودند و فقیرکاد فقراً ان یکن کفراً یبیر
5. ۵ای توانگر که تو سیری هین مخندبر کژی آن فقیر دردمند
6. ۶از سر تقصیر آن صوفی رمهخرفروشی در گرفتند آن همه
7. ۷کز ضرورت هست مرداری مباحبس فسادی کز ضرورت شد صلاح
8. ۸هم در آن دم آن خرک بفروختندلوت آوردند و شمع افروختند
9. ۹ولوله افتاد اندر خانقهکامشبان لوت و سماعست و وله
10. ۱۰چند ازین صبر و ازین سه روزه چندچند ازین زنبیل و این دریوزه چند
11. ۱۱ما هم از خلقیم و جان داریم مادولت امشب میهمان داریم ما
12. ۱۲تخم باطل را از آن می‌کاشتندکانک آن جان نیست جان پنداشتند
13. ۱۳وان مسافر نیز از راه درازخسته بود و دید آن اقبال و ناز
14. ۱۴صوفیانش یک به یک بنواختندنرد خدمتهای خوش می‌باختند
15. ۱۵گفت چون می‌دید میلانش به ویگر طرب امشب نخواهم کرد کی
16. ۱۶لوت خوردند و سماع آغاز کردخانقه تا سقف شد پر دود و گرد
17. ۱۷دود مطبخ گرد آن پا کوفتنز اشتیاق و وجد جان آشوفتن
18. ۱۸گاه دست‌افشان قدم می‌کوفتندگه به سجده صفه را می‌روفتند
19. ۱۹دیر یابد صوفی آز از روزگارزان سبب صوفی بود بسیارخوار
20. ۲۰جز مگر آن صوفیی کز نور حقسیر خورد او فارغست از ننگ دق
21. ۲۱از هزاران اندکی زین صوفیندباقیان در دولت او می‌زیند
22. ۲۲چون سماع آمد ز اول تا کرانمطرب آغازید یک ضرب گران
23. ۲۳خر برفت و خر برفت آغاز کردزین حرارت جمله را انباز کرد
24. ۲۴زین حرارت پای‌کوبان تا سحرکف‌...ن خر رفت و خر رفت ای پسر
25. ۲۵از ره تقلید آن صوفی همینخر برفت آغاز کرد اندر حنین
26. ۲۶چون گذشت آن نوش و جوش و آن سماعروز گشت و جمله گفتند الوداع
27. ۲۷خانقه خالی شد و صوفی بماندگرد از رخت آن مسافر می‌فشاند
28. ۲۸رخت از حجره برون آورد اوتا به خر بر بندد آن همراه‌جو
29. ۲۹تا رسد در همرهان او می‌شتافترفت در آخُر خر خود را نیافت
30. ۳۰گفت آن خادم به آبش برده استزانک خر دوش آب کمتر خورده است
31. ۳۱خادم آمد گفت صوفی خر کجاستگفت خادم ریش بین، جنگی بخاست
32. ۳۲گفت من خر را به تو بسپرده‌اممن تو را بر خر موکل کرده‌ام
33. ۳۳از تو خواهم آنچ من دادم به توباز ده آنچ فرستادم به تو
34. ۳۴بحث با توجیه کن حجت میارآنچ من بسپردمت وا پس سپار
35. ۳۵گفت پیغمبر که دستت هر چه بردبایدش در عاقبت وا پس سپرد
36. ۳۶ور نه‌ای از سرکشی راضی بدیننک من و تو خانهٔ قاضی دین
37. ۳۷گفت من مغلوب بودم صوفیانحمله آوردند و بودم بیم جان
38. ۳۸تو جگربندی میان گربگاناندر اندازی و جویی زان نشان
39. ۳۹در میان صد گرسنه گرده‌ایپیش صد سگ گربهٔ پژمرده‌ای
40. ۴۰گفت گیرم کز تو ظلما بستدندقاصد خون من مسکین شدند
41. ۴۱تو نیایی و نگویی مر مراکه خرت را می‌برند ای بی‌نوا
42. ۴۲تا خر از هر که بود من وا خرمورنه توزیعی کنند ایشان زرم
43. ۴۳صد تدارک بود چون حاضر بدنداین زمان هر یک به اقلیمی شدند
44. ۴۴من که را گیرم که را قاضی برماین قضا خود از تو آمد بر سرم
45. ۴۵چون نیایی و نگویی ای غریبپیش آمد این چنین ظلمی مهیب
46. ۴۶گفت والله آمدم من بارهاتا ترا واقف کنم زین کارها
47. ۴۷تو همی‌گفتی که خر رفت ای پسراز همه گویندگان با ذوق‌تر
48. ۴۸باز می‌گشتم که او خود واقفستزین قضا راضیست مردی عارفست
49. ۴۹گفت آن را جمله می‌گفتند خوشمر مرا هم ذوق آمد گفتنش
50. ۵۰مر مرا تقلیدشان بر باد دادکه دو صد لعنت بر آن تقلید باد
51. ۵۱خاصه تقلید چنین بی‌حاصلانخشم ابراهیم با بر آفلان
52. ۵۲عکس ذوق آن جماعت می‌زدیوین دلم زان عکس ذوقی می‌شدی
53. ۵۳عکس چندان باید از یاران خوشکه شوی از بحر بی‌عکس آب‌کش
54. ۵۴عکس کاول زد تو آن تقلید دانچون پیاپی شد شود تحقیق آن
55. ۵۵تا نشد تحقیق از یاران مبراز صدف مگسل نگشت آن قطره در
56. ۵۶صاف خواهی چشم و عقل و سمع رابر دران تو پرده‌های طمع را
57. ۵۷زانک آن تقلید صوفی از طمععقل او بر بست از نور و لمع
58. ۵۸طمع لوت و طمع آن ذوق و سماعمانع آمد عقل او را ز اطلاع
59. ۵۹گر طمع در آینه بر خاستیدر نفاق آن آینه چون ماستی
60. ۶۰گر ترازو را طمع بودی به مالراست کی گفتی ترازو وصف حال
61. ۶۱هر نبیی گفت با قوم از صفامن نخواهم مزد پیغام از شما
62. ۶۲من دلیلم حق شما را مشتریداد حق دلالیم هر دو سری
63. ۶۳چیست مزد کار من دیدار یارگرچه خود بوبکر بخشد چل هزار
64. ۶۴چل هزار او نباشد مزد منکی بود شِبهِ شَبَه دُر عَدَن
65. ۶۵یک حکایت گویمت بشنو بهوشتا بدانی که طمع شد بند گوش
66. ۶۶هر که را باشد طمع الکن شودبا طمع کی چشم و دل روشن شود
67. ۶۷پیش چشم او خیال جاه و زرهمچنان باشد که موی اندر بصر
68. ۶۸جز مگر مستی که از حق پُر بودگرچه بدهی گنجها او حُر بود
69. ۶۹هر که از دیدار برخوردار شداین جهان در چشم او مردار شد
70. ۷۰لیک آن صوفی ز مستی دور بودلاجرم در حرص او شبکور بود
71. ۷۱صد حکایت بشنود مدهوش حرصدر نیاید نکته‌ای در گوش حرص