1. ۱گفت قاضی مفلسی را وا نماگفت اینک اهل زندانت گوا
2. ۲گفت ایشان متهم باشند چونمی‌گریزند از تو می‌گریند خون
3. ۳وز تو می‌خواهند هم تا وارهندزین غرض باطل گواهی می‌دهند
4. ۴جمله اهل محکمه گفتند ماهم بر ادبار و بر افلاسش گوا
5. ۵هر که را پرسید قاضی حال اوگفت مولا دست ازین مفلس بشو
6. ۶گفت قاضی که‌ش بگردانید فاشگرد شهر این مفلس است و بس قلاش
7. ۷کو به‌کو او را منادی‌ها زنیدطبل افلاسش عیان هر جا زنید
8. ۸هیچ کس نسیه بنفروشد بدوقرض ندهد هیچ کس او را تسو
9. ۹هر که دعوی آرَدَش اینجا به‌فنبیش زندانش نخواهم کرد من
10. ۱۰پیش من افلاس او ثابت شده‌ستنقد و کالا نیستش چیزی به‌دست
11. ۱۱آدمی در حبس دنیا ز‌آن بودتا بوَد که‌افلاس او ثابت شود
12. ۱۲مفلسیِ دیو را یزدان ماهم منادی کرد در قرآن ما
13. ۱۳کاو دغا و مفلس است و بد سخنهیچ با او شرکت و سودا مکن
14. ۱۴ور کنی او را بهانه آوریمفلس است او، صرفه از وی کی بری‌‌؟
15. ۱۵حاضر آوردند چون فتنه فروختاشتر کُردی که هیزم می‌فروخت
16. ۱۶کُرد بیچاره بسی فریاد کردهم موکل را به دانگی شاد کرد
17. ۱۷اشترش بردند از هنگام چاشتتا شب و افغان او سودی نداشت
18. ۱۸بر شتر بنشست آن قحط گرانصاحب اشتر پی اشتر دوان
19. ۱۹سو به سو و کو به کو می‌تاختندتا همه شهرش عیان بشناختند
20. ۲۰پیش هر حمام و هر بازار‌گه‌کرده مردم جمله در شکلش نگه
21. ۲۱دَه منادی‌گر بلند آوازیانترک و کرد و رومیان و تازیان
22. ۲۲مفلس است این و ندارد هیچ چیزقرض تا ندهد کس او را یک پشیز
23. ۲۳ظاهر و باطن ندارد حبه‌ایمفلسی قلبی دغایی دبه‌ای
24. ۲۴هان و هان با او حریفی کم کنیدچونک گاو آرد گره محکم کنید
25. ۲۵ور به‌حکم آرید این پژمرده رامن نخواهم کرد زندان مرده را
26. ۲۶خوش‌دَمست او و گلویش بس فراخبا شِعار نو دِثار شاخ شاخ
27. ۲۷گر بپوشد بهر مکر آن جامه راعاریه‌ست آن تا فریبد عامه را
28. ۲۸حرف حکمت بر زبان نا‌حکیمحله‌های عاریت دان ای سلیم
29. ۲۹گرچه دزدی حله‌ای پوشیده استدست تو چون گیرد آن ببریده‌دست
30. ۳۰چون شبانه از شتر آمد به زیرکُرد گفتش منزلم دورست و دیر
31. ۳۱بر نشستی اشترم را از پگاهجو رها کردم کم از اخراج کاه
32. ۳۲گفت تا اکنون چه می‌کردیم پس‌‌؟!هوش تو کو‌‌؟ نیست اندر خانه کس‌‌‌؟
33. ۳۳طبل افلاسم به چرخ سابعهرفت و تو نشنیده‌ای بد واقعه
34. ۳۴گوش تو پر بوده‌است از طمْعِ خامپس طمَع کر می‌کند کور ای غلام
35. ۳۵تا کلوخ و سنگ بشنید این بیانمفلس‌ست و مفلس‌ست این قلتبان
36. ۳۶تا به شب گفتند و در صاحب شتربر نزد کاو از طمع پر بود پر
37. ۳۷هست بر سمع و بصر مُهر خدادر حجب بس صورت‌ست و بس صدا
38. ۳۸آنچ او خواهد رساند آن به چشماز جمال و از کمال و از کرشم
39. ۳۹و آنچ او خواهد رساند آن به گوشاز سماع و از بشارت وز خروش
40. ۴۰کون پر چاره‌ست، هیچت چاره نیتا که نگشاید خدایت روزنی
41. ۴۱گرچه تو هستی کنون غافل از آنوقت حاجت حق کند آن را عیان
42. ۴۲گفت پیغامبر که یزدان مجیداز پی هر درد درمان آفرید
43. ۴۳لیک زان درمان نبینی رنگ و بوبهر درد خویش بی فرمان او
44. ۴۴چشم را ای چاره‌جو در لامکانهین بنه چون چشم‌ کشته سوی جان
45. ۴۵این جهان از بی جهت پیدا شده‌ستکه ز بی‌جایی جهان را جا شده‌ست
46. ۴۶باز گرد از هست سوی نیستیطالب ربی و ربانیستی
47. ۴۷جای دخل‌ست این عدم از وی مرمجای خرج‌ست این وجود بیش و کم
48. ۴۸کارگاه صنع حق چون نیستی‌ستجز معطل در جهانِ هست کیست‌‌‌؟
49. ۴۹یاد ده ما را سخن‌های دقیقکه ترا رحم آورد آن ای رفیق
50. ۵۰هم دعا از تو اجابت هم ز توایمنی از تو مهابت هم ز تو
51. ۵۱گر خطا گفتیم اصلاحش تو کنمصلحی تو ای تو سلطان سخن
52. ۵۲کیمیا داری که تبدیلش کنیگرچه جوی خون بود نیلش کنی
53. ۵۳این چنین مینا‌گر‌ی‌ها کار تستاین چنین اکسیر‌ها اسرار تست
54. ۵۴آب را و خاک را بر هم زدیز آب و گل نقش تن آدم زدی
55. ۵۵نسبتش دادی و جفت و خال و عمبا هزار اندیشه و شادی و غم
56. ۵۶باز بعضی را رهایی داده‌ایزین غم و شادی جدایی داده‌ای
57. ۵۷برده‌ای از خویش و پیوند و سرشتکرده‌ای در چشم او هر خوب زشت
58. ۵۸هر چه محسوس است او رد می‌کندوانچ ناپیدا‌ست مسند می‌کند
59. ۵۹عشق او پیدا و معشوقش نهانیار بیرون فتنهٔ او در جهان
60. ۶۰این رها کن عشق‌های صورتینیست بر صورت نه بر روی ستی
61. ۶۱آنچ معشوق‌ست صورت نیست آنخواه عشق این جهان خواه آن جهان
62. ۶۲آنچ بر صورت تو عاشق گشته‌ایچون برون شد جان چرایش هشته‌ای‌‌؟
63. ۶۳صورت‌ش بر جاست این سیری ز چیست‌؟عاشقا وا جو که معشوق تو کیست‌‌؟
64. ۶۴آنچ محسوس‌ست اگر معشوقه استعاشق‌ستی هر که او را حس هست
65. ۶۵چون وفا آن عشق افزون می‌کندکی وفا صورت دگرگون می‌کند‌‌؟
66. ۶۶پرتو خورشید بر دیوار تافتتابش عاریتی دیوار یافت
67. ۶۷بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم‌؟!وا طلب اصلی که تابد او مقیم
68. ۶۸ای که تو هم عاشقی بر عقل خویشخویش بر صورت‌پرستان دیده بیش
69. ۶۹پرتو عقل‌ست آن بر حس توعاریت می‌دان ذهب بر مس تو
70. ۷۰چون زر‌اندود‌ست خوبی در بشرورنه چون شد شاهد تَر پیره‌خر‌؟
71. ۷۱چون فرشته بود همچون دیو شدکان ملاحت اندرو عاریه بد
72. ۷۲اندک اندک می‌ستانند آن جمالاندک اندک خشک می‌گردد نهال
73. ۷۳رو نعمره ننکسه بخواندل طلب کن دل منه بر استخوان
74. ۷۴کآن جمال دل جمال باقی‌ استدولتش از آب حیوان ساقی است
75. ۷۵خود هم او آبست و هم ساقی و مستهر سه یک شد چون طلسم تو شکست
76. ۷۶آن یکی را تو ندانی از قیاسبندگی کن، ژاژ کم خا ناشناس
77. ۷۷معنی تو صورت‌ست و عاریتبر مناسب شادی و بر قافیت
78. ۷۸معنی آن باشد که بستاند ترابی نیاز از نقش گرداند ترا
79. ۷۹معنی آن نبود که کور و کر کندمرد را بر نقش عاشق‌تر کند
80. ۸۰کور را قسمت خیال غم‌فزا‌ستبهرهٔ چشم این خیالاتِ فنا‌ست
81. ۸۱حرف قرآن را ضریران معدن‌ندخر نبینند و به پالان بر زنند
82. ۸۲چون تو بینایی پی خر رو که جَستچند پالان‌دوزی ای پالان‌پرست‌؟!
83. ۸۳خر چو هست آید یقین پالان تراکم نگردد نان‌، چو باشد جان ترا
84. ۸۴پشت خر دکان و مال و مکسب استدُر قلبت مایهٔ صد قالب است
85. ۸۵خر برهنه بر نشین ای بوالفضولخر برهنه نی که راکب شد رسول
86. ۸۶النبی قد رکب معروریاوالنبی قیل سافر ماشیا
87. ۸۷شد خر نفس تو‌، بر میخی‌ش بندچند بگریزد ز کار و بار چند‌‌؟
88. ۸۸بار صبر و شکر او را بردنی‌ستخواه در صد سال و خواهی سی و بیست
89. ۸۹هیچ وازر وزر غیری بر نداشتهیچ کس ندرود تا چیزی نکاشت
90. ۹۰طمع خامست آن مخور خام ای پسرخام خوردن علت آرد در بشر
91. ۹۱کان فلانی یافت گنجی ناگهانمن همان خواهم مه کار و مه دکان
92. ۹۲کار بخت‌ست آن و آن هم نادر‌ستکسب باید کرد تا تن قادر‌ست
93. ۹۳کسب کردن گنج را مانع کی است‌‌؟پا مکش از کار آن خود در پی است
94. ۹۴تا نگردی تو گرفتارِ اگرکه اگر این کردمی یا آن دگر
95. ۹۵کز اگر گفتن رسول با وفاقمنع کرد و گفت آن هست از نفاق
96. ۹۶کان منافق در اگر گفتن بمردوز اگر گفتن به جز حسرت نبرد