1. ۱آن یکی از خشم، مادر را بِکُشْتهم به زخمِ خَنْجَر و هم زخمِ مُشْت
2. ۲آن یکی گفتش که: از بدگوهرییاد ناوردی تو حقِ مادری؟
3. ۳هی تو مادر را چرا کُشتی؟ بگواو چه کرد آخر بگو ای زشت‌خو؟
4. ۴گفت: کاری کرد کان عار وی استکشتمش کان خاک، سَتّار وی است
5. ۵گفت: آن‌کس را بِکُش ای مُحْتَشَمگفت: پس هر روز مَردی را کُشَم
6. ۶کُشْتَم او را رَستم از خون‌های خلقنای او بُرَّم بِه است از نای خلق
7. ۷نَفْسِ توست آن مادرِ بدخاصیتکه فساد اوست در هر ناحیت
8. ۸هین بِکُش او را که بهرِ آن دَنیهر دمی، قصدِ عزیزی می‌کنی
9. ۹از وی این دنیای خوش بر توست تنگاز پیِ او، با حق و با خلق، جنگ
10. ۱۰نَفْس کُشتی باز رَستی ز اعْتِذارکس، تو را دشمن نَمانَد در دیار
11. ۱۱گر شکال آرد کسی بر گفتِ مااز برای انبیا و اولیا
12. ۱۲کانبیا را نی که نَفْسِ کُشْته بودپس چراشان دشمنان بود و حسود؟
13. ۱۳گوش نِه تو، ای طلب‌کار صواببشنو این اشکال و شُبْهَت را جواب
14. ۱۴دشمنِ خود بوده‌اند آن مُنْکِرانزخم، بر خود می‌زدند ایشان، چنان
15. ۱۵دشمن، آن باشد که قصدِ جان کنددشمن، آن نَبْوَد که خود، جان می‌کَنَد
16. ۱۶نیست خفاشک، عدوی آفتاباو، عدوی خویش آمد در حجاب
17. ۱۷تابشِ خورشید او را می‌کُشَدرنجِ او، خورشید هرگز کِی کَشَد؟
18. ۱۸دشمن، آن باشد کز او آید عذابمانع آید لعل را از آفتاب
19. ۱۹مانعِ خویش‌اند جملهٔ کافراناز شعاعِ جوهرِ پیغمبران
20. ۲۰کِی حجابِ چشمِ آن فردند خلق؟چشم خود را کور و کژ کردند خلق
21. ۲۱چون غلام هندوی کو کین کِشَداز ستیزهٔ خواجه، خود را می‌کُشَد
22. ۲۲سرنگون می‌افتد از بامِ سراتا زیانی کرده باشد خواجه را
23. ۲۳گر شود بیمار، دشمن با طبیبور کند کودک، عداوت با ادیب
24. ۲۴در حقیقت، رهزنِ جانِ خَودندراهِ عقل و جانِ خود را خود زَدند
25. ۲۵گازُری گر خشم گیرد ز آفتابماهیی گر خشم می‌گیرد ز آب
26. ۲۶تو یکی بنگر که را دارد زیانعاقبت کِبْوَد سیه‌اختر از آن؟
27. ۲۷گر تو را حق آفریند زشت‌روهان مَشو هم زشت‌رو، هم زشت‌خو
28. ۲۸ور بَرَد کَفْشَت مَرو در سنگلاخور دو شاخه‌ستت مشو تو چار شاخ
29. ۲۹تو، حَسودی کز فلان، من، کم‌ترممی‌فَزاید کم‌تری در اخترم
30. ۳۰خود، حَسَد، نقصان و عیبی دیگر استبلک از جمله کمی‌ها بتّر است
31. ۳۱آن بلیس از ننگ و عارِ کم‌تریخویش را افکند در صد اَبْتَری
32. ۳۲از حَسَد می‌خواست تا بالا بُوَدخود چه بالا بلک خون‌پالا بُوَد
33. ۳۳آن ابوجهل از محمّد ننگ داشتوز حَسَد خود را به بالا می‌فَراشت
34. ۳۴بوالحِکَم نامش بُد و بوجَهْل شدای بسا اهل از حَسَد، نااهل شد
35. ۳۵من ندیدم در جهانِ جست‌وجوهیچ اهلیّت، بِه از خوی نکو
36. ۳۶انبیا را واسطه زان کرد حقتا پدید آیَد حَسَدها در قَلَق
37. ۳۷زانک کس را از خدا عاری نبودحاسِدِ حق، هیچ دَیّاری نبود
38. ۳۸آن کسی کش مِثْلِ خود پنداشتیزان سَبَب با او، حَسَد برداشتی
39. ۳۹چون مُقَرَّر شد بزرگی رسولپس حَسَد نایَد کسی را از قبول
40. ۴۰پس به هر دوری، ولیی قائم استتا قیامت، آزمایش، دائم است
41. ۴۱هر که را خوی نکو باشد بِرَستهرکسی کاو شیشه‌دل باشد شِکَسْت
42. ۴۲پس امامِ حیِّ قائم، آن ولی‌ستخواه از نسلِ عُمَر خواه از عَلی‌ست
43. ۴۳مهدی و هادی، وی‌ست ای راه‌جوهم نهان و هم نشسته، پیشِ رو
44. ۴۴او چو نور است و خرد، جبریل اوستوان ولیِ کم از او، قندیلِ اوست
45. ۴۵وانک زین قندیلِ کم‌مشکاتِ ماستنور را در مرتبه، ترتیب‌هاست
46. ۴۶زانک هفصد پرده دارد نورِ حقپرده‌های نور دان چندین طَبَق
47. ۴۷از پس هر پرده، قومی را مقامصف‌صف‌اند این پرده‌هاشان تا امام
48. ۴۸اهلِ صفِ آخرین از ضعفِ خویشچشمشان طاقت ندارد نورِ بیش
49. ۴۹وان صفِ پیش از ضعیفی بصرتاب نارَد روشنایی، بیش‌تر
50. ۵۰روشنایی کاو حیاتِ اول استرنجِ جان و فتنهٔ این اَحْوَل است
51. ۵۱اَحْوَلی‌ها اندک‌اندک کم شودچون ز هفصد بگذرد او یَم شود
52. ۵۲آتشی کاصلاحِ آهن یا زَر استکی صَلاحِ آبی و سیبِ تر است؟
53. ۵۳سیب و آبی، خامیی دارد خفیفنِی چو آهن، تابشی خواهد لطیف
54. ۵۴لیک آهن را لطیف، آن شعله‌هاستکو جذوبِ تابشِ آن اژدهاست
55. ۵۵هست آن آهن، فقیرِ سخت‌کشزیر پتک و آتش است او سرخ و خوش
56. ۵۶حاجِبِ آتش بُوَد بی‌واسطهدر دلِ آتش رَوَد بی‌رابطه
57. ۵۷بی‌حجاب آب و فرزندان آبپختگی ز آتش نیابند و خطاب
58. ۵۸واسطه دیگی بود یا تابه‌ایهمچو پا را در روش پاتابه‌ای
59. ۵۹یا مکانی در میان تا آن هوامی‌شود سوزان و می‌آرد بما
60. ۶۰پس فقیر آنست کو بی واسطه‌ستشعله‌ها را با وجودش رابطه‌ست
61. ۶۱پس دل عالم ویست ایرا که تنمی‌رسد از واسطهٔ این دل به فن
62. ۶۲دل نباشد تن چه داند گفت و گودل نجوید تن چه داند جست و جو
63. ۶۳پس نظرگاه شعاع آن آهنستپس نظرگاه خدا دل نه تنست
64. ۶۴بس مثال و شرح خواهد این کلاملیک ترسم تا نلغزد وهم عام
65. ۶۵تا نگردد نیکوی ما بدیاینک گفتم هم نبد جز بی‌خودی
66. ۶۶پای کژ را کفش کژ بهتر بودمر گدا را دستگه بر در بود