1. ۱از صحابه خواجه‌ای بیمار شدواندر آن بیماریش چون تار شد
2. ۲مصطفی آمد عیادت سوی اوچون همه لطف و کرم بد خوی او
3. ۳در عیادت رفتن تو فایده‌ستفایدهٔ آن باز با تو عاید است
4. ۴فایدهٔ اول که آن شخص علیلبوک قطبی باشد و شاه جلیل
5. ۵چون دو چشم دل نداری ای عنودکه نمی‌دانی تو هیزم را ز عود
6. ۶چونک گنجی هست در عالم مرنجهیچ ویران را مدان خالی ز گنج
7. ۷قصد هر درویش می‌کن از گزافچون نشان یابی به جد می‌کن طواف
8. ۸چون تو را آن چشم باطن‌بین نبودگنج می‌پندار اندر هر وجود
9. ۹ور نباشد قطب، یار ره بوَدشه نباشد، فارِسِ اِسپَه بوَد
10. ۱۰پس صلهٔ یارانِ ره لازم شمارهر که باشد گر پیاده گر سوار
11. ۱۱ور عدو باشد همین احسان نکوستکه به احسان بس عدو گشته‌ست دوست
12. ۱۲ور نگردد دوست کینش کم شودزانک احسان کینه را مرهم شود
13. ۱۳بس فواید هست غیر این ولیکاز درازی خایفم ای یار نیک
14. ۱۴حاصلْ این آمد که یارِ جمع باشهمچو بُتگر از حجر یاری تراش
15. ۱۵زانک انبوهی و جمع کاروانره‌...ن را بشکند پشت و سنان