1. ۱چون پیمبر دید آن بیمار راخوش نوازش کرد یار غار را
2. ۲زنده شد او چون پیمبر را بدیدگوییا آن دم مر او را آفرید
3. ۳گفت بیماری مرا این بخت دادکآمد این سلطان بر من بامداد
4. ۴تا مرا صحت رسید و عافیتاز قدوم این شه بی حاشیت
5. ۵ای خجسته رنج و بیماری و تبای مبارک درد و بیداری شب
6. ۶نک مرا در پیری از لطف و کرمحق چنین رنجوریی داد و سقم
7. ۷درد پشتم داد هم تا من ز خواببر جهم هر نیمشب لا بد شتاب
8. ۸تا نخسپم جمله شب چون گاومیشدردها بخشید حق از لطف خویش
9. ۹زین شکست آن رحم شاهان جوش کرددوزخ از تهدید من خاموش کرد
10. ۱۰رنج گنج آمد که رحمتها دروستمغز تازه شد چو بخراشید پوست
11. ۱۱ای برادر موضع تاریک و سردصبر کردن بر غم و سستی و درد
12. ۱۲چشمهٔ حیوان و جام مستی استکان بلندیها همه در پستی است
13. ۱۳آن بهاران مضمرست اندر خزاندر بهارست آن خزان مگریز از آن
14. ۱۴همره غم باش و با وحشت بسازمی‌طلب در مرگ خود عمر دراز
15. ۱۵آنچ گوید نفس تو کاینجا بدستمشنوش چون کار او ضد آمدست
16. ۱۶تو خلافش کن که از پیغامبراناین چنین آمد وصیت در جهان
17. ۱۷مشورت در کارها واجب شودتا پشیمانی در آخر کم بود
18. ۱۸حیله‌ها کردند بسیار انبیاتا که گردان شد برین سنگ آسیا
19. ۱۹نفس می‌خواهد که تا ویران کندخلق را گمراه و سرگردان کند
20. ۲۰گفت امت مشورت با کی کنیمانبیا گفتند با عقل امیم
21. ۲۱گفت گر کودک در آید یا زنیکو ندارد عقل و رای روشنی
22. ۲۲گفت با او مشورت کن وانچ گفتتو خلاف آن کن و در راه افت
23. ۲۳نفس خود را زن شناس از زن بترزانک زن جزویست نفست کل شر
24. ۲۴مشورت با نفس خود گر می‌کنیهرچه گوید کن خلاف آن دنی
25. ۲۵گر نماز و روزه می‌فرمایدتنفس مکارست مکری زایدت
26. ۲۶مشورت با نفس خویش اندر فعالهرچه گوید عکس آن باشد کمال
27. ۲۷برنیایی با وی و استیز اورو بر یاری بگیر آمیز او
28. ۲۸عقل قوت گیرد از عقل دگرنیشکر کامل شود از نیشکر
29. ۲۹من ز مکر نفس دیدم چیزهاکو برد از سحر خود تمییزها
30. ۳۰وعده‌ها بدهد تو را تازه به دستکه هزاران بار آنها را شکست
31. ۳۱عمر اگر صد سال خود مهلت دهداوت هر روزی بهانهٔ نو نهد
32. ۳۲گرم گوید وعده‌های سرد راجادوی مردی ببندد مرد را
33. ۳۳ای ضیاء الحق حسام الدین بیاکه نروید بی تو از شوره گیا
34. ۳۴از فلک آویخته شد پرده‌ایاز پی نفرین دل آزرده‌ای
35. ۳۵این قضا را هم قضا داند علیجعقل خلقان در قضا گیجست گیج
36. ۳۶اژدها گشتست آن مار سیاهآنک کرمی بود افتاده به راه
37. ۳۷اژدها و مار اندر دست توشد عصا ای جان موسی مست تو
38. ۳۸حکم خذها لا تخف دادت خداتا به دستت اژدها گردد عصا
39. ۳۹هین ید بیضا نما ای پادشاهصبح نو بگشا ز شبهای سیاه
40. ۴۰دوزخی افروخت بر وی دم فسونای دم تو از دم دریا فزون
41. ۴۱بحر مکارست بنموده کفیدوزخست از مکر بنموده تفی
42. ۴۲زان نماید مختصر در چشم توتا زبون بینیش جنبد خشم تو
43. ۴۳همچنانک لشکر انبوه بودمر پیمبر را به چشم اندک نمود
44. ۴۴تا بریشان زد پیمبر بی خطرور فزون دیدی از آن کردی حذر
45. ۴۵آن عنایت بود و اهل آن بدیاحمدا ورنه تو بد دل می‌شدی
46. ۴۶کم نمود او را و اصحاب وراآن جهاد ظاهر و باطن خدا
47. ۴۷تا میسر کرد یسری را بروتا ز عسری او بگردانید رو
48. ۴۸کم نمودن مر ورا پیروز بودکه حقش یار و طریق‌آموز بود
49. ۴۹آنک حق پشتش نباشد از ظفروای اگر گربه‌ش نماید شیر نر
50. ۵۰وای اگر صد را یکی بیند ز دورتا به چالش اندر آید از غرور
51. ۵۱زان نماید ذوالفقاری حربه‌ایزان نماید شیر نر چون گربه‌ای
52. ۵۲تا دلیر اندر فتد احمق به جنگواندر آردشان بدین حیلت به چنگ
53. ۵۳تا به پای خویش باشند آمدهآن فلیوان جانب آتشکده
54. ۵۴کاه برگی می‌نماید تا تو زودپف کنی کو را برانی از وجود
55. ۵۵هین که آن که کوهها بر کنده استزو جهان گریان و او در خنده است
56. ۵۶می‌نماید تا بکعب این آب جوصد چو عاج ابن عنق شد غرق او
57. ۵۷می‌نماید موج خونش تل مشکمی‌نماید قعر دریا خاک خشک
58. ۵۸خشک دید آن بحر را فرعون کورتا درو راند از سر مردی و زور
59. ۵۹چون در آید در تک دریا بوددیدهٔ فرعون کی بینا بود
60. ۶۰دیده بینا از لقای حق شودحق کجا همراز هر احمق شود
61. ۶۱قند بیند خود شود زهر قتولراه بیند خود بود آن بانگ غول
62. ۶۲ای فلک در فتنهٔ آخر زمانتیز می‌گردی بده آخر زمان
63. ۶۳خنجر تیزی تو اندر قصد مانیش زهرآلوده‌ای در فصد ما
64. ۶۴ای فلک از رحم حق آموز رحمبر دل موران مزن چون مار زخم
65. ۶۵حق آنک چرخهٔ چرخ تو راکرد گردان بر فراز این سرا
66. ۶۶که دگرگون گردی و رحمت کنیپیش از آن که بیخ ما را بر کنی
67. ۶۷حق آنک دایگی کردی نخستتا نهال ما ز آب و خاک رست
68. ۶۸حق آن شه که تو را صاف آفریدکرد چندان مشعله در تو پدید
69. ۶۹آنچنان معمور و باقی داشتتتا که دهری از ازل پنداشتت
70. ۷۰شکر دانستیم آغاز تو راانبیا گفتند آن راز تو را
71. ۷۱آدمی داند که خانه حادثستعنکبوتی نه که در وی عابثست
72. ۷۲پشه کی داند که این باغ از کی‌ستکو بهاران زاد و مرگش در دی‌ست
73. ۷۳کرم کاندر چوب زاید سست‌حالکی بداند چوب را وقت نهال
74. ۷۴ور بداند کرم از ماهیتشعقل باشد کرم باشد صورتش
75. ۷۵عقل خود را می‌نماید رنگهاچون پری دورست از آن فرسنگها
76. ۷۶از ملک بالاست چه جای پریتو مگس‌پری بپستی می‌پری
77. ۷۷گرچه عقلت سوی بالا می‌پردمرغ تقلیدت بپستی می‌چرد
78. ۷۸علم تقلیدی وبال جان ماستعاریه‌ست و ما نشسته کان ماست
79. ۷۹زین خرد جاهل همی باید شدندست در دیوانگی باید زدن
80. ۸۰هرچه بینی سود خود زان می‌گریززهر نوش و آب حیوان را بریز
81. ۸۱هر که بستاید تو را دشنام دهسود و سرمایه به مفلس وام ده
82. ۸۲ایمنی بگذار و جای خوف باشبگذر از ناموس و رسوا باش و فاش
83. ۸۳آزمودم عقل دور اندیش رابعد ازین دیوانه سازم خویش را