1. ۱آن یکی می‌گفت خواهم عاقلیمشورت آرم بدو در مشکلی
2. ۲آن یکی گفتش که اندر شهر مانیست عاقل جز که آن مجنون‌نما
3. ۳بر نیی گشته سواره نک فلانمی‌دواند در میان کودکان
4. ۴صاحب رایست و آتش‌پاره‌ایآسمان قدرست و اخترباره‌ای
5. ۵فر او کروبیان را جان شدستاو درین دیوانگی پنهان شدست
6. ۶لیک هر دیوانه را جان نشمریسر منه گوساله را چون سامری
7. ۷چون ولیی آشکارا با تو گفتصد هزاران غیب و اسرار نهفت
8. ۸مر ترا آن فهم و آن دانش نبودوا ندانستی تو سرگین را ز عود
9. ۹از جنون خود را ولی چون پرده ساختمر ورا ای کور کی خواهی شناخت
10. ۱۰گر ترا بازست آن دیدهٔ یقینزیر هر سنگی یکی سرهنگ بین
11. ۱۱پیش آن چشمی که باز و رهبرستهر گلیمی را کلیمی در برست
12. ۱۲مر ولی را هم ولی شهره کندهر که را او خواست با بهره کند
13. ۱۳کس نداند از خرد او را شناختچونک او مر خویش را دیوانه ساخت
14. ۱۴چون بدزدد دزد بینایی ز کورهیچ یابد دزد را او در عبور
15. ۱۵کور نشناسد که دزد او که بودگرچه خود بر وی زند دزد عنود
16. ۱۶چون گزد سگ کور صاحب‌ژنده راکی شناسد آن سگ درنده را