1. ۱گفت امیر او را که اینها راستستلیک بخش تو ازینها کاستست
2. ۲صد هزاران را چو من تو ره زدیحفره کردی در خزینه آمدی
3. ۳آتشی از تو نسوزم چاره نیستکیست کز دست تو جامه‌ش پاره نیست
4. ۴طبعت ای آتش چو سوزانیدنیستتا نسوزانی تو چیزی چاره نیست
5. ۵لعنت این باشد که سوزانت کنداوستاد جمله دزدانت کند
6. ۶با خدا گفتی شنیدی روبرومن چه باشم پیش مکرت ای عدو
7. ۷معرفتهای تو چون بانگ صفیربانگ مرغانست لیکن مرغ گیر
8. ۸صد هزاران مرغ را آن ره زدستمرغ غره کآشنایی آمدست
9. ۹در هوا چون بشنود بانگ صفیراز هوا آید شود اینجا اسیر
10. ۱۰قوم نوح از مکر تو در نوحه‌انددل کباب و سینه شرحه شرحه‌اند
11. ۱۱عاد را تو باد دادی در جهاندر فکندی در عذاب و اندهان
12. ۱۲از تو بود آن سنگسار قوم لوطدر سیاهابه ز تو خوردند غوط
13. ۱۳مغز نمرود از تو آمد ریختهای هزاران فتنه‌ها انگیخته
14. ۱۴عقل فرعون ذکی فیلسوفکور گشت از تو نیابید او وقوف
15. ۱۵بولهب هم از تو نااهلی شدهبوالحکم هم از تو بوجهلی شده
16. ۱۶ای برین شطرنج بهر یاد رامات کرده صد هزار استاد را
17. ۱۷ای ز فرزین‌بندهای مشکلتسوخته دلها سیه گشته دلت
18. ۱۸بحر مکری تو خلایق قطره‌ایتو چو کوهی وین سلیمان ذره‌ای
19. ۱۹کی رهد از مکر تو ای مختصمغرق طوفانیم الا من عصم
20. ۲۰بس ستارهٔ سعد از تو محترقبس سپاه و جمع از تو مفترق