1. ۱این بدان ماند که شخصی دزد دیددر وثاق اندر پی او می‌دوید
2. ۲تا دو سه میدان دوید اندر پیشتا در افکند آن تعب اندر خویش
3. ۳اندر آن حمله که نزدیک آمدشتا بدو اندر جهد در یابدش
4. ۴دزد دیگر بانگ کردش که بیاتا ببینی این علامات بلا
5. ۵زود باش و باز گرد ای مرد کارتا ببینی حال اینجا زار زار
6. ۶گفت باشد کان طرف دزدی بودگر نگردم زود این بر من رود
7. ۷در زن و فرزند من دستی زندبستن این دزد سودم کی کند
8. ۸این مسلمان از کرم می‌خواندمگر نگردم زود پیش آید ندم
9. ۹بر امید شفقت آن نیکخواهدزد را بگذاشت باز آمد به راه
10. ۱۰گفت ای یار نکو احوال چیستاین فغان و بانگ تو از دست کیست
11. ۱۱گفت اینک بین نشان پای دزداین طرف رفتست دزد زن‌بمزد
12. ۱۲نک نشان پای دزد قلتباندر پی او رو بدین نقش و نشان
13. ۱۳گفت ای ابله چه می‌گویی مرامن گرفته بودم آخر مر ورا
14. ۱۴دزد را از بانگ تو بگذاشتممن تو خر را آدمی پنداشتم
15. ۱۵این چه ژاژست و چه ... ای فلانمن حقیقت یافتم چه بود نشان
16. ۱۶گفت من از حق نشانت می‌دهماین نشانست از حقیقت آگهم
17. ۱۷گفت طراری تو یا خود ابلهیبلک تو دزدی و زین حال آگهی
18. ۱۸خصم خود را می‌کشیدم من کشانتو رهانیدی ورا کاینک نشان
19. ۱۹تو جهت‌گو من برونم از جهاتدر وصال آیات کو یا بینات
20. ۲۰صنع بیند مرد محجوب از صفاتدر صفات آنست کو گم کرد ذات
21. ۲۱واصلان چون غرق ذات‌اند ای پسرکی کنند اندر صفات او نظر
22. ۲۲چونک اندر قعر جو باشد سرتکی به رنگ آب افتد منظرت
23. ۲۳ور به رنگ آب باز آیی ز قعرپس پلاسی بستدی دادی تو شعر
24. ۲۴طاعت عامه گناه خاصگانوصلت عامه حجاب خاص دان
25. ۲۵مر وزیری را کند شه محتسبشه عدو او بود نبود محب
26. ۲۶هم گناهی کرده باشد آن وزیربی سبب نبود تغیر ناگزیر
27. ۲۷آنک ز اول محتسب بد خود ورابخت و روزی آن بدست از ابتدا
28. ۲۸لیک آنک اول وزیر شه بدستمحتسب کردن سبب فعل بدست
29. ۲۹چون تو را شه ز آستانه پیش خواندباز سوی آستانه باز راند
30. ۳۰تو یقین می‌دان که جرمی کرده‌ایجبر را از جهل پیش آورده‌ای
31. ۳۱که مرا روزی و قسمت این بدستپس چرا دی بودت آن دولت به دست
32. ۳۲قسمت خود خود بریدی تو ز جهلقسمت خود را فزاید مرد اهل