1. ۱اشتری گم کرده‌ای ای معتمدهر کسی ز اشتر نشانت می‌دهد
2. ۲تو نمی‌دانی که آن اشتر کجاستلیک دانی کین نشانیها خطاست
3. ۳وانک اشتر گم نکرد او از مریهمچو آن گم کرده جوید اشتری
4. ۴که بلی من هم شتر گم کرده‌امهر که یابد اجرتش آورده‌ام
5. ۵تا در اشتر با تو انبازی کندبهر طمع اشتر این بازی کند
6. ۶او نشان کژ بنشناسد ز راستلیک گفتت آن مقلد را عصاست
7. ۷هرچه را گویی خطا بود آن نشاناو به تقلید تو می‌گوید همان
8. ۸چون نشان راست گویند و شبیهپس یقین گردد تو را لا ریب فیه
9. ۹آن شفای جان رنجورت شودرنگ روی و صحت و زورت شود
10. ۱۰چشم تو روشن شود پایت دوانجسم تو جان گردد و جانت روان
11. ۱۱پس بگویی راست گفتی ای امیناین نشانیها بلاغ آمد مبین
12. ۱۲فیه آیات ثقات بیناتاین براتی باشد و قدر نجات
13. ۱۳این نشان چون داد گویی پیش رووقت آهنگست پیش‌آهنگ شو
14. ۱۴پی روی تو کنم ای راست‌گوبوی بردی ز اشترم بنما که کو
15. ۱۵پیش آنکس که نه صاحب اشتریستکو درین جست شتر بهر مریست
16. ۱۶زین نشان راست نفزودش یقینجز ز عکس ناقه‌جوی راستین
17. ۱۷بوی برد از جد و گرمیهای اوکه گزافه نیست این هیهای او
18. ۱۸اندرین اشتر نبودش حق ولیاشتری گم کرده است او هم بلی
19. ۱۹طمع ناقهٔ غیر روپوشش شدهآنچ ازو گم شد فراموشش شده
20. ۲۰هر کجا او می‌دود این می‌دوداز طمع هم‌درد صاحب می‌شود
21. ۲۱کاذبی با صادقی چون شد روانآن دروغش راستی شد ناگهان
22. ۲۲اندر آن صحرا که آن اشتر شتافتاشتر خود نیز آن دیگر بیافت
23. ۲۳چون بدیدش یاد آورد آن خویشبی طمع شد ز اشتر آن یار و خویش
24. ۲۴آن مقلد شد محقق چون بدیداشتر خود را که آنجا می‌چرید
25. ۲۵او طلب‌کار شتر آن لحظه گشتمی‌نجستش تا ندید او را بدشت
26. ۲۶بعد از آن تنهاروی آغاز کردچشم سوی ناقهٔ خود باز کرد
27. ۲۷گفت آن صادق مرا بگذاشتیتا باکنون پاس من می‌داشتی
28. ۲۸گفت تا اکنون فسوسی بوده‌اموز طمع در چاپلوسی بوده‌ام
29. ۲۹این زمان هم درد تو گشتم که مندر طلب از تو جدا گشتم به تن
30. ۳۰از تو می‌دزدیدمی وصف شترجان من دید آن خود شد چشم‌پر
31. ۳۱تا نیابیدم نبودم طالبشمس کنون مغلوب شد زر غالبش
32. ۳۲سیاتم شد همه طاعات شکرهزل شد فانی و جد اثبات شکر
33. ۳۳سیاتم چون وسیلت شد بحقپس مزن بر سیاتم هیچ دق
34. ۳۴مر تو را صدق تو طالب کرده بودمر مرا جد و طلب صدقی گشود
35. ۳۵صدق تو آورد در جستن تو راجستنم آورد در صدقی مرا
36. ۳۶تخم دولت در زمین می‌کاشتمسخره و بیگار می‌پنداشتم
37. ۳۷آن نبد بیگار کسبی بود چستهر یکی دانه که کشتم صد برست
38. ۳۸دزد سوی خانه‌ای شد زیر دستچون در آمد دید کان خانهٔ خودست
39. ۳۹گرم باش ای سرد تا گرمی رسدبا درشتی ساز تا نرمی رسد
40. ۴۰آن دو اشتر نیست آن یک اشترستتنگ آمد لفظ معنی بس پرست
41. ۴۱لفظ در معنی همیشه نارسانزان پیمبر گفت قد کل لسان
42. ۴۲نطق اصطرلاب باشد در حسابچه قدر داند ز چرخ و آفتاب
43. ۴۳خاصه چرخی کین فلک زو پره‌ایستآفتاب از آفتابش ذره‌ایست