1. ۱چار هندو در یکی مسجد شدندبهر طاعت راکع و ساجد شدند
2. ۲هر یکی بر نیتی تکبیر کرددر نماز آمد به مسکینی و درد
3. ۳مؤذن آمد از یکی لفظی بجستکای مؤذن بانگ کردی وقت هست
4. ۴گفت آن هندوی دیگر از نیازهی سخن گفتی و باطل شد نماز
5. ۵آن سیم گفت آن دوم را ای عموچه زنی طعنه برو خود را بگو
6. ۶آن چهارم گفت حمد الله که مندر نیفتادم به چَه چون آن سه تن
7. ۷پس نماز هر چهاران شد تباهعیب‌گویان بیشتر گم کرده راه
8. ۸ای خنک جانی که عیب خویش دیدهر که عیبی گفت آن بر خود خرید
9. ۹زانک نیم او ز عیبستان بدستوآن دگر نیمش ز غیبستان بدست
10. ۱۰چونک بر سر مر تو را ده ریش هستمرهمت بر خویش باید کار بست
11. ۱۱عیب کردن خویش را داروی اوستچون شکسته گشت جای ارحمواست
12. ۱۲گر همان عیبت نبود ایمن مباشبوک آن عیب از تو گردد نیز فاش
13. ۱۳لا تخافوا از خدا نشنیده‌ایپس چه خود را ایمن و خوش دیده‌ای
14. ۱۴سالها ابلیس نیکونام زیستگشت رسوا بین که او را نام چیست
15. ۱۵در جهان معروف بد علیای اوگشت معروفی بعکس ای وای او
16. ۱۶تا نه‌ای ایمن تو معروفی مجورو بشوی از خوف پس بنمای رو
17. ۱۷تا نروید ریش تو ای خوب منبر دگر ساده‌زنخ طعنه مزن
18. ۱۸این نگر که مبتلا شد جان اودر چهی افتاد تا شد پند تو
19. ۱۹تو نیفتادی که باشی پند اوزهر او نوشید تو خور قند او