1. ۱هر که زیشان گفت از عیب و گناهوز دل چون سنگ وز جان سیاه
2. ۲وز سبک‌داری فرمانهای اووز فراغت از غم فردای او
3. ۳وز هوس وز عشق این دنیای دونچون ...ن مر نفس را بودن زبون
4. ۴وان فرار از نکته‌های ناصحانوان رمیدن از لقای صالحان
5. ۵با دل و با اهل دل بیگانگیبا شهان تزویر و روبه‌شانگی
6. ۶سیر چشمان را گدا پنداشتناز حسدشان خفیه دشمن داشتن
7. ۷گر پذیرد چیز تو گویی گداستورنه گویی زرق و مکرست و دغاست
8. ۸گر در آمیزد تو گویی طامعستورنی گویی در تکبر مولعست
9. ۹یا منافق‌وار عذر آری که منمانده‌ام در نفقهٔ فرزند و زن
10. ۱۰نه مرا پروای سر خاریدنستنه مرا پروای دین ورزیدنست
11. ۱۱ای فلان ما را بهمت یاد دارتا شویم از اولیا پایان کار
12. ۱۲این سخن نی هم ز درد و سوز گفتخوابناکی ... گفت و باز خفت
13. ۱۳هیچ چاره نیست از قوت عیالاز بن دندان کنم کسپ حلال
14. ۱۴چه حلال ای گشته از اهل ضلالغیر خونِ تو نمی‌بینم حلال
15. ۱۵از خدا چاره‌ستش و از قوت نیچاره‌ش است از دین و از طاغوت نی
16. ۱۶ای که صبرت نیست از دنیای دونصبر چون داری ز نعم الماهدون
17. ۱۷ای که صبرت نیست از ناز و نعیمصبر چون داری از الله کریم
18. ۱۸ای که صبرت نیست از پاک و پلیدصبر چون داری از آن کین آفرید
19. ۱۹کو خلیلی کو برون آمد ز غارگفت هذا رب هان کو کردگار
20. ۲۰من نخواهم در دو عالم بنگریستتا نبینم این دو مجلس آن کیست
21. ۲۱بی تماشای صفتهای خداگر خورم نان در گلو ماند مرا
22. ۲۲چون گوارد لقمه بی دیدار اوبی تماشای گل و گلزار او
23. ۲۳جز بر اومید خدا زین آب و خورکی خورد یک لحظه غیر گاو و خر
24. ۲۴آنک کالانعام بد بل هم اضلگرچه پر مکرست آن گنده‌بغل
25. ۲۵مکر او سرزیر و او سرزیر شدروزگارک برد و روزش دیر شد
26. ۲۶فکرگاهش کُند شد عقلش خرفعمر شد چیزی ندارد چون الف
27. ۲۷آنچ می‌گوید درین اندیشه‌امآن هم از دستان آن نفسست هم
28. ۲۸وآنچ می‌گوید غفورست و رحیمنیست آن جز حیلهٔ نفس لئیم
29. ۲۹ای ز غم مُرده که دست از نان تهیستچون غفورست و رحیم این ترس چیست