1. ۱یک عرابی بار کرده اشتریدو جوال زفت از دانه پری
2. ۲او نشسته بر سر هر دو جوالیک حدیث‌انداز کرد او را سؤال
3. ۳از وطن پرسید و آوردش بگفتواندر آن پرسش بسی درها بسفت
4. ۴بعد از آن گفتش که این هر دو جوالچیست آکنده بگو مصدوق حال
5. ۵گفت اندر یک جوالم گندمستدر دگر ریگی نه قوت مردمست
6. ۶گفت تو چون بار کردی این رمالگفت تا تنها نماند آن جوال
7. ۷گفت نیم گندم آن تنگ رادر دگر ریز از پی فرهنگ را
8. ۸تا سبک گردد جوال و هم شترگفت شاباش ای حکیم اهل و حر
9. ۹این چنین فکر دقیق و رای خوبتو چنین عریان پیاده در لغوب
10. ۱۰رحمش آمد بر حکیم و عزم کردکش بر اشتر بر نشاند نیک‌مرد
11. ۱۱باز گفتش ای حکیم خوش‌سخنشمه‌ای از حال خود هم شرح کن
12. ۱۲این چنین عقل و کفایت که توراستتو وزیری یا شهی بر گوی راست
13. ۱۳گفت این هر دو نیم از عامه‌امبنگر اندر حال و اندر جامه‌ام
14. ۱۴گفت اشتر چند داری چند گاوگفت نه این و نه آن ما را مکاو
15. ۱۵گفت رختت چیست باری در دکانگفت ما را کو دکان و کو مکان
16. ۱۶گفت پس از نقد پرسم نقد چندکه توی تنهارو و محبوب‌پند
17. ۱۷کیمیای مس عالم با تو استعقل و دانش را گهر توبرتو است
18. ۱۸گفت والله نیست یا وجه العربدر همه ملکم وجوه قوت شب
19. ۱۹پا برهنه تن برهنه می‌دومهر که نانی می‌دهد آنجا روم
20. ۲۰مر مرا زین حکمت و فضل و هنرنیست حاصل جز خیال و درد سر
21. ۲۱پس عرب گفتش که رو دور از برمتا نبارد شومی تو بر سرم
22. ۲۲دور بر آن حکمت شومت ز مننطق تو شومست بر اهل زمن
23. ۲۳یا تو آن سو رو من این سو می‌دومور تو را ره پیش من وا پس روم
24. ۲۴یک جوالم گندم و دیگر ز ریگبه بود زین حیله‌های مرده‌ریگ
25. ۲۵احمقی‌ام بس مبارک احمقیستکه دلم با برگ و جانم متقیست
26. ۲۶گر تو خواهی کت شقاوت کم شودجهد کن تا از تو حکمت کم شود
27. ۲۷حکمتی کز طبع زاید وز خیالحکمتی بی فیض نور ذوالجلال
28. ۲۸حکمت دنیا فزاید ظن و شکحکمت دینی پرد فوق فلک
29. ۲۹زوبعان زیرک آخر زمانبر فزوده خویش بر پیشینیان
30. ۳۰حیله‌آموزان جگرها سوختهفعلها و مکرها آموخته
31. ۳۱صبر و ایثار و سخای نفس و جودباد داده کان بود اکسیر سود
32. ۳۲فکر آن باشد که بگشاید رهیراه آن باشد که پیش آید شهی
33. ۳۳شاه آن باشد که از خود شه بودنه به مخزنها و لشکر شه شود
34. ۳۴تا بماند شاهی او سرمدیهمچو عز ملک دین احمدی