1. ۱پیش ازین زان گفته بودیم اندکیخود چه گوییم از هزارانش یکی
2. ۲خواستم گفتن در آن تحقیقهاتا کنون وا ماند از تعویقها
3. ۳حملهٔ دیگر ز بسیارش قلیلگفته آید شرح یک عضوی ز پیل
4. ۴گوش کن هاروت را ماروت راای غلام و چاکران ما روت را
5. ۵مست بودند از تماشای الهوز عجایبهای استدراج شاه
6. ۶این چنین مستیست ز استدراج حقتا چه مستیها کند معراج حق
7. ۷دانهٔ دامش چنین مستی نمودخوان انعامش چه‌ها داند گشود
8. ۸مست بودند و رهیده از کمندهای هوی عاشقانه می‌زدند
9. ۹یک کمین و امتحان در راه بودصرصرش چون کاه کُه را می‌ربود
10. ۱۰امتحان می‌کردشان زیر و زبرکی بود سرمست را زینها خبر
11. ۱۱خندق و میدان بپیش او یکیستچاه و خندق پیش او خوش مسلکیست
12. ۱۲آن بز کوهی بر آن کوه بلندبر دود از بهر خوردی بی‌گزند
13. ۱۳تا علف چیند ببیند ناگهانبازیی دیگر ز حکم آسمان
14. ۱۴بر کُهی دیگر بر اندازد نظرماده بز بیند بر آن کوه دگر
15. ۱۵چشم او تاریک گردد در زمانبر جهد سرمست زین کُه تا بِدان
16. ۱۶آنچنان نزدیک بنماید وراکه دویدن گرد بالوعهٔ سرا
17. ۱۷آن هزاران گز دو گز بنمایدشتا ز مستی میل جستن آیدش
18. ۱۸چونک بجهد در فتد اندر میاندر میان هر دو کوه بی امان
19. ۱۹او ز صیادان به کُه بگریختهخود پناهش خون او را ریخته
20. ۲۰شسته صیادان میان آن دو کوهانتظار این قضای با شکوه
21. ۲۱باشد اغلب صید این بز همچنینورنه چالاکست و چست و خصم‌بین
22. ۲۲رستم ارچه با سر و سبلت بوددام پاگیرش یقین شهوت بود
23. ۲۳همچو من از مستی شهوت ببرمستی شهوت ببین اندر شتر
24. ۲۴باز این مستی شهوت در جهانپیش مستی ملک دان مستهان
25. ۲۵مستی آن مستی این بشکنداو به شهوت التفاتی کی کند
26. ۲۶آب شیرین تا نخوردی آب شورخوش بود خوش چون درون دیده نور
27. ۲۷قطره‌ای از باده‌های آسمانبر کند جان را ز می وز ساقیان
28. ۲۸تا چه مستیها بود املاک راوز جلالت روحهای پاک را
29. ۲۹که به بوی دل در آن می بسته‌اندخم بادهٔ این جهان بشکسته‌اند
30. ۳۰جز مگر آنها که نومیدند و دورهمچو کفاری نهفته در قبور
31. ۳۱ناامید از هر دو عالم گشته‌اندخارهای بی‌نهایت کشته‌اند
32. ۳۲پس ز مستیها بگفتند ای دریغبر زمین باران بدادیمی چو میغ
33. ۳۳گستریدیمی درین بی‌داد جاعدل و انصاف و عبادات و وفا
34. ۳۴این بگفتند و قضا می‌گفت بیستپیش پاتان دام ناپیدا بسیست
35. ۳۵هین مدو گستاخ در دشت بلاهین مران کورانه اندر کربلا
36. ۳۶که ز موی و استخوان هالکانمی‌نیابد راه، پای سالکان
37. ۳۷جملهٔ راه استخوان و موی و پیبس که تیغ قهر لاشی کرد شی
38. ۳۸گفت حق که بندگان جفت عونبر زمین آهسته می‌رانند و هون
39. ۳۹پا برهنه چون رود در خارزارجز به وقفه و فکرت و پرهیزگار
40. ۴۰این قضا می‌گفت لیکن گوششانبسته بود اندر حجاب جوششان
41. ۴۱چشمها و گوشها را بسته‌اندجز مر آنها را که از خود رسته‌اند
42. ۴۲جز عنایت که گشاید چشم راجز محبت که نشاند خشم را
43. ۴۳جهد بی توفیق خود کس را مباددر جهان والله اعلم بالسداد