1. ۱مصطفی را وعده کرد الطاف حقگر بمیری تو نمیرد این سبق
2. ۲من کتاب و معجزه‌ت را رافعمبیش و کم‌کن را ز قرآن مانعم
3. ۳من تو را اندر دو عالم حافظمطاعنان را از حدیثت رافضم
4. ۴کس نتاند بیش و کم کردن دروتو به از من حافظی دیگر مجو
5. ۵رونقت را روز روز افزون کنمنام تو بر زر و بر نقره زنم
6. ۶منبر و محراب سازم بهر تودر محبت قهر من شد قهر تو
7. ۷نام تو از ترس پنهان می‌گوندچون نماز آرند پنهان می‌شوند
8. ۸از هراس و ترس کفار لعیندینت پنهان می‌شود زیر زمین
9. ۹من مناره پر کنم آفاق راکور گردانم دو چشم عاق را
10. ۱۰چاکرانت شهرها گیرند و جاهدین تو گیرد ز ماهی تا به ماه
11. ۱۱تا قیامت باقیش داریم ماتو مترس از نسخ دین ای مصطفی
12. ۱۲ای رسول ما تو جادو نیستیصادقی هم‌خرقهٔ موسیستی
13. ۱۳هست قرآن مر تو را همچون عصاکفرها را در کشد چون اژدها
14. ۱۴تو اگر در زیر خاکی خفته‌ایچون عصایش دان تو آنچ گفته‌ای
15. ۱۵قاصدان را بر عصایش دست نیتو بخسپ ای شه مبارک خفتنی
16. ۱۶تن بخفته نور تو بر آسمانبهر پیکار تو زه کرده کمان
17. ۱۷فلسفی و آنچ پوزش می‌کندقوس نورت تیردوزش می‌کند
18. ۱۸آنچنان کرد و از آن افزون که گفتاو بخفت و بخت و اقبالش نخفت
19. ۱۹جان بابا چونک ساحر خواب شدکار او بی رونق و بی‌تاب شد
20. ۲۰هر دو بوسیدند گورش را و تفتتا به مصر از بهر آن پیگار زفت
21. ۲۱چون به مصر از بهر آن کار آمدندطالب موسی و خانهٔ او شدند
22. ۲۲اتفاق افتاد کان روز ورودموسی اندر زیر نخلی خفته بود
23. ۲۳پس نشان دادندشان مردم بدوکه برو آن سوی نخلستان بجو
24. ۲۴چون بیامد دید در خرمابنانخفته‌ای که بود بیدار جهان
25. ۲۵بهر نازش بسته او دو چشم سرعرش و فرشش جمله در زیر نظر
26. ۲۶ای بسا بیدارچشم و خفته‌دلخود چه بیند دیدِ اهل آب و گل
27. ۲۷آنک دل بیدار دارد چشم سرگر بخسپد بر گشاید صد بصر
28. ۲۸گر تو اهل دل نه‌ای بیدار باشطالب دل باش و در پیکار باش
29. ۲۹ور دلت بیدار شد می‌خسپ خوشنیست غایب ناظرت از هفت و شش
30. ۳۰گفت پیغامبر که خسپد چشم منلیک کی خسپد دلم اندر وسن
31. ۳۱شاه بیدارست حارس خفته گیرجان فدای خفتگان دل‌بصیر
32. ۳۲وصف بیداری دل ای معنویدر نگنجد در هزاران مثنوی
33. ۳۳چون بدیدندش که خفته‌ست او درازبهر دزدی عصا کردند ساز
34. ۳۴ساحران قصد عصا کردند زودکز پسش باید شدن وانگه ربود
35. ۳۵اندکی چون پیشتر کردند سازاندر آمد آن عصا در اهتزاز
36. ۳۶آنچنان بر خود بلرزید آن عصاکان دو بر جا خشک گشتند از وجا
37. ۳۷بعد از آن شد اژدها و حمله کردهر دوان بگریختند و روی‌زرد
38. ۳۸رو در افتادن گرفتند از نهیبغلط غلطان منهزم در هر نشیب
39. ۳۹پس یقین‌شان شد که هست از آسمانزانک می‌دیدند حد ساحران
40. ۴۰بعد از آن اطلاق و تبشان شد پدیدکارشان تا نزع و جان کندن رسید
41. ۴۱پس فرستادند مردی در زمانسوی موسی از برای عذر آن
42. ۴۲که‌امتحان کردیم و ما را کی رسدامتحان تو اگر نبود حسد
43. ۴۳مجرم شاهیم ما را عفو خواهای تو خاص الخاص درگاه اله
44. ۴۴عفو کرد و در زمان نیکو شدندپیش موسی بر زمین سر می‌زدند
45. ۴۵گفت موسی عفو کردم ای کرامگشت بر دوزخ تن و جانتان حرام
46. ۴۶من شما را خود ندیدم ای دو یاراعجمی سازید خود را ز اعتذار
47. ۴۷همچنان بیگانه‌شکل و آشنادر نبرد آیید بهر پادشا
48. ۴۸پس زمین را بوسه دادند و شدندانتظار وقت و فرصت می‌بدند