1. ۱دی سؤالی کرد سایل مر مرازانک عاشق بود او بر ماجرا
2. ۲گفت نکتهٔ الرضا بالکفر کفراین پیمبر گفت و گفت اوست مهر
3. ۳باز فرمود او که اندر هر قضامر مسلمان را رضا باید رضا
4. ۴نه قضای حق بود کفر و نفاقگر بدین راضی شوم باشد شقاق
5. ۵ور نیم راضی بود آن هم زیانپس چه چاره باشدم اندر میان
6. ۶گفتمش این کفر مقضی نه قضاستهست آثار قضا این کفر راست
7. ۷پس قضا را خواجه از مقضی بدانتا شکالت دفع گردد در زمان
8. ۸راضیم در کفر زان رو که قضاستنه ازین رو که نزاع و خبث ماست
9. ۹کفر از روی قضا خود کفر نیستحق را کافر مخوان اینجا مه‌ایست
10. ۱۰کفر جهلست و قضای کفر علمهر دو کی یک باشد آخر حلم و خلم
11. ۱۱زشتی خط زشتی نقاش نیستبلک از وی زشت را بنمودنیست
12. ۱۲قوت نقاش باشد آنک اوهم تواند زشت کردن هم نکو
13. ۱۳گر کشانم بحث این را من بسازتا سؤال و تا جواب آید دراز
14. ۱۴ذوق نکتهٔ عشق از من می‌رودنقش خدمت نقش دیگر می‌شود