1. ۱آن یکی در عهد داوود نبینزد هر دانا و پیش هر غبی
2. ۲این دعا می‌کرد دایم کای خداثروتی بی رنج روزی کن مرا
3. ۳چون مرا تو آفریدی کاهلیزخم‌خواری سست‌جنبی منبلی
4. ۴بر خران پشت‌ریش بی‌مرادبار اسپان و استران نتوان نهاد
5. ۵کاهلم چون آفریدی ای ملیروزیم ده هم ز راه کاهلی
6. ۶کاهلم من سایه خسپم در وجودخفتم اندر سایهٔ این فضل و جود
7. ۷کاهلان و سایه‌خسپان را مگرروزیی بنوشته‌ای نوعی دگر
8. ۸هر که را پایست جوید روزییهر که را پا نیست کن دلسوزیی
9. ۹رزق را می‌ران به سوی آن حزینابر را باران به سوی هر زمین
10. ۱۰چون زمین را پا نباشد جود توابر را راند به سوی او دوتو
11. ۱۱طفل را چون پا نباشد مادرشآید و ریزد وظیفه بر سرش
12. ۱۲روزیی خواهم به‌ناگه بی تعبکه ندارم من ز کوشش جز طلب
13. ۱۳مدت بسیار می‌کرد این دعاروز تا شب، شب همه شب تا ضحی
14. ۱۴خلق می‌خندید بر گفتار اوبر طمع‌خامی و بر بیگار او
15. ۱۵که چه می‌گوید عجب این سست‌ریشیا کسی دادست بنگ بیهشیش
16. ۱۶راهِ روزی کسب و رنجست و تعبهر کسی را پیشه‌ای داد و طلب
17. ۱۷اطلبوا الارزاق فی اسبابهاادخلو الاوطان من ابوابها
18. ۱۸شاه و سلطان و رسول حق کنونهست داود نبی ذو فنون
19. ۱۹با چنان عزی و نازی کاندروستکه گزیدستش عنایتهای دوست
20. ۲۰معجزاتش بی شمار و بی عددموج بخشایش مدد اندر مدد
21. ۲۱هیچ کس را خود ز آدم تا کنونکی بدست آواز صد چون ارغنون
22. ۲۲که بهر وعظی بمیراند دویستآدمی را صوت خوبش کرد نیست
23. ۲۳شیر و آهو جمع گردد آن زمانسوی تذکیرش مغفل این از آن
24. ۲۴کوه و مرغان هم‌رسایل با دمشهردو اندر وقت دعوت محرمش
25. ۲۵این و صد چندین مرورا معجزاتنور رویش بی‌جهات و در جهات
26. ۲۶با همه تمکین خدا روزی اوکرده باشد بسته اندر جست و جو
27. ۲۷بی زره‌بافی و رنجی روزیشمی‌نیاید با همه پیروزیش
28. ۲۸این چنین مخذول واپس مانده‌ایخانه کندهٔ دون و گردون‌رانده‌ای
29. ۲۹این چنین مدبر همی خواهد که زودبی تجارت پر کند دامن ز سود
30. ۳۰این چنین گیجی بیامد در میانکه بر آیم بر فلک بی نردبان
31. ۳۱این همی‌گفتش بتسخر رو بگیرکه رسیدت روزی و آمد بشیر
32. ۳۲و آن همی خندید ما را هم بدهزانچ یابی هدیه‌ای سالار ده
33. ۳۳او ازین تشنیع مردم وین فسوسکم نمی‌کرد از دعا و چاپلوس
34. ۳۴تا که شد در شهر معروف و شهیرکو ز انبان تهی جوید پنیر
35. ۳۵شد مثل در خام‌طبعی آن گدااو ازین خواهش نمی‌آمد جدا