1. ۱گشت اُستا سست از وهم و ز بیمبر جهید و می‌کشانید او گلیم
2. ۲خشمگین با زن که مهر اوست سستمن بدین حالم نپرسید و نجست
3. ۳خود مرا آگه نکرد از رنگ منقصد دارد تا رهد از ننگ من
4. ۴او به حسن و جلوهٔ خود مست گشتبی‌خبر کز بام افتادم چو طشت
5. ۵آمد و در را به‌تندی وا گشادکودکان اندر پی آن اوستاد
6. ۶گفت زن خیرست چون زود آمدیکه مبادا ذات نیکت را بدی
7. ۷گفت کوری رنگ و حال من ببیناز غمم بیگانگان اندر حنین
8. ۸تو درون خانه از بغض و نفاقمی‌نبینی حال من در احتراق
9. ۹گفت زن ای خواجه عیبی نیستتوهم و ظن لاش بی معنیستت
10. ۱۰گفتش ای غر تو هنوزی در لجاجمی‌نبینی این تغیر و ارتجاج
11. ۱۱گر تو کور و کر شدی ما را چه جرمما درین رنجیم و در اندوه و گرم
12. ۱۲گفت ای خواجه بیارم آینهتا بدانی که ندارم من گنه
13. ۱۳گفت رو مه تو رهی مه آینتدایما در بغض و کینی و عنت
14. ۱۴جامهٔ خواب مرا زو گسترانتا بخسپم که سر من شد گران
15. ۱۵زن توقف کرد مردش بانگ زدکای عدو زوتر تو را این می‌سزد