1. ۱گفت استر با شتر کای خوش رفیقدر فراز و شیب و در راه دقیق
2. ۲تو نه آیی در سر و خوش می‌رویمن همی‌آیم بسر در چون غوی
3. ۳من همی‌افتم به‌رو در هر دمیخواه در خشکی و خواه اندر نمی
4. ۴این سبب را باز گو با من که چیستتا بدانم من که چون باید بزیست
5. ۵گفت چشم من ز تو روشن‌ترستبعد از آن هم از بلندی ناظرست
6. ۶چون برآیم بر سرکوه بلندآخر عقبه ببینم هوشمند
7. ۷پس همه پستی و بالایی راهدیده‌ام را وا نماید هم اله
8. ۸هر قدم من از سر بینش نهماز عثار و اوفتادن وا رهم
9. ۹تو ببینی پیش خود یک دو سه گامدانه بینی و نبینی رنج دام
10. ۱۰یستوی الاعمی لدیکم و البصیرفی المقام و النزول و المسیر
11. ۱۱چون جنین را در شکم حق جان دهدجذب اجزا در مزاج او نهد
12. ۱۲از خورش او جذب اجزا می‌کندتار و پود جسم خود را می‌تند
13. ۱۳تا چهل سالش به‌جذب جزوهاحق حریصش کرده باشد در نما
14. ۱۴جذب اجزا روح را تعلیم کردچون نداند جذب اجزا شاه فرد
15. ۱۵جامع این ذره‌ها خورشید بودبی غذا اجزات را داند ربود
16. ۱۶آن زمانی که در آیی تو ز خوابهوش و حس رفته را خواند شتاب
17. ۱۷تا بدانی کان ازو غایب نشدباز آید چون بفرماید که عد