1. ۱شیخ گفت او را مپندار ای رفیقکه ندارم رحم و مهر و دل شفیق
2. ۲بر همه کفار ما را رحمتستگرچه جان جمله کافر نعمتست
3. ۳بر سگانم رحمت و بخشایش استکه چرا از سنگهاشان مالش است
4. ۴آن سگی که می‌گزد گویم دعاکه ازین خو وا رهانش ای خدا
5. ۵این سگان را هم در آن اندیشه دارکه نباشند از خلایق سنگسار
6. ۶زان بیاورد اولیا را بر زمینتا کندشان رحمة للعالمین
7. ۷خلق را خواند سوی درگاه خاصحق را خواند که وافر کن خلاص
8. ۸جهد بنماید ازین سو بهر پندچون نشد گوید خدایا در مبند
9. ۹رحمت جزوی بود مر عام رارحمت کلی بود همام را
10. ۱۰رحمت جزوش قرین گشته به‌کُلرحمت دریا بود هادی سُبُل
11. ۱۱رحمت جزوی به‌کُل پیوسته شورحمت کل را تو هادی بین و رو
12. ۱۲تا که جزوست او نداند راه بحرهر غدیری را کند ز اشباه بحر
13. ۱۳چون نداند راه یم کی ره بردسوی دریا خلق را چون آورد
14. ۱۴متصل گردد به بحر آنگاه اوره برد تا بحر همچون سیل و جو
15. ۱۵ور کند دعوت به تقلیدی بودنه از عیان و وحی تاییدی بود
16. ۱۶گفت پس چون رحم داری بر همههمچو چوپانی به گرد این رمه
17. ۱۷چون نداری نوحه بر فرزند خویشچونک فَصادِ اجلشان زد به‌نیش
18. ۱۸چون گواه رحمْ اشکِ دیده‌هاستدیدهٔ تو بی نم و گریه چراست
19. ۱۹رو به زن کرد و بگفتش ای عجوزخود نباشد فصل دی همچون تموز
20. ۲۰جمله گر مُردند ایشان، گر حی‌اندغایب و پنهان ز چشم دل کی‌اند
21. ۲۱من چو بینمشان معین پیش خویشاز چه رو، رو را کنم همچون تو ریش
22. ۲۲گرچه بیرون‌اند از دور زمانبا من‌اند و گِرد من بازی‌کنان
23. ۲۳گریه از هجران بود یا از فراقبا عزیزانم وصالست و عِناق
24. ۲۴خَلق اندر خواب می‌بینندشانمن به بیداری همی‌بینم عیان
25. ۲۵زین جهان خود را دمی پنهان کنمبرگ حس را از درخت افشان کنم
26. ۲۶حس اسیر عقل باشد ای فلانعقل اسیر روح باشد هم بدان
27. ۲۷دست بستهٔ عقل را جان باز کردکارهای بسته را هم ساز کرد
28. ۲۸حسها و اندیشه بر آب صفاهمچو خَس بگرفته روی آب را
29. ۲۹دست عقل، آن خَس به یکسو می‌بَرَدآب پیدا می‌شود پیش خِرَد
30. ۳۰خس بس انبُه بود بر جو چون حبابخس چو یکسو رفت پیدا گشت آب
31. ۳۱چونک دست عقل نگشاید خداخس فزاید از هوا بر آب ما
32. ۳۲آب را هر دم کند پوشیده اوآن هوا خندان و گریان عقل تو
33. ۳۳چونک تقوی بست دو دست هواحق گشاید هر دو دست عقل را
34. ۳۴پس حواس چیره محکوم تو شدچون خرد سالار و مخدوم تو شد
35. ۳۵حس را بی‌خواب، خواب اندر کندتا که غیبیها ز جان سر بر زند
36. ۳۶هم به بیداری ببینی خوابهاهم ز گردون برگشاید بابها