1. ۱این عجب‌تر که بریشان می‌گذشتصد هزاران خلق از صحرا و دشت
2. ۲ز آرزوی سایه جان می‌باختنداز گلیمی سایه‌بان می‌ساختند
3. ۳سایهٔ آن را نمی‌دیدند هیچصد تفو بر دیده‌های پیچ پیچ
4. ۴ختم کرده قهر حق بر دیده‌هاکه نبیند ماه را بیند سها
5. ۵ذره‌ای را بیند و خورشید نهلیک از لطف و کرم نومید نه
6. ۶کاروانها بی نوا وین میوه‌هاپخته می‌ریزد چه سحرست ای خدا
7. ۷سیب پوسیده همی‌چیدند خلقدرهم افتاده به‌یغما خشک‌حلق
8. ۸گفته هر برگ و شکوفه آن غصوندم بدم یا لیت قوم یعلمون
9. ۹بانگ می‌آمد ز سوی هر درختسوی ما آیید خلق شوربخت
10. ۱۰بانگ می‌آمد ز غیرت بر شجرچشمشان بستیم کلا لا وزر
11. ۱۱گر کسی می‌گفتشان کین سو رویدتا ازین اشجار مستسعد شوید
12. ۱۲جمله می‌گفتند کین مسکین مستاز قضاء الله دیوانه شدست
13. ۱۳مغز این مسکین ز سودای درازوز ریاضت گشت فاسد چون پیاز
14. ۱۴او عجب می‌ماند یا رب حال چیستخلق را این پرده و اضلال چیست
15. ۱۵خلق گوناگون با صد رای و عقلیک قدم آن سو نمی‌آرند نقل
16. ۱۶عاقلان و زیرکانشان ز اتفاقگشته منکر زین چنین باغی و عاق
17. ۱۷یا منم دیوانه و خیره شدهدیو چیزی مر مرا بر سر زده
18. ۱۸چشم می‌مالم به‌هر لحظه که منخواب می‌بینم خیال اندر زمن
19. ۱۹خواب چه بود بر درختان می‌روممیوه‌هاشان می‌خورم چون نگروم
20. ۲۰باز چون من بنگرم در منکرانکه همی‌گیرند زین بستان کران
21. ۲۱با کمال احتیاج و افتقارز آرزوی نیم غوره جانسپار
22. ۲۲ز اشتیاق و حرص یک برگ درختمی‌زنند این بی‌نوایان آه سخت
23. ۲۳در هزیمت زین درخت و زین ثماراین خلایق صد هزار اندر هزار
24. ۲۴باز می‌گویم عجب من بی‌خودمدست در شاخ خیالی در زدم
25. ۲۵حتی اذا ما استیاس الرسل بگوتا بظنوا انهم قد کذبوا
26. ۲۶این قرائت خوان که تخفیف کذباین بود که خویش بیند محتجب
27. ۲۷در گمان افتاد جان انبیاز اتفاق منکری اشقیا
28. ۲۸جائهم بعد التشکک نصرناترکشان گو بر درخت جان بر آ
29. ۲۹می‌خور و می‌ده بدان کش روزیستهر دم و هر لحظه سحرآموزیست
30. ۳۰خلق‌گویان ای عجب این بانگ چیستچونک صحرا از درخت و بر تُهیست
31. ۳۱گیج گشتیم از دم سوداییانکه به نزدیک شما باغست و خوان
32. ۳۲چشم می‌مالیم اینجا باغ نیستیا بیابانیست یا مشکل رهیست
33. ۳۳ای عجب چندین دراز این گفت و گوچون بود بیهوده ور خود هست کو
34. ۳۴من همی‌گویم چو ایشان ای عجباین چنین مُهری چرا زد صنع رب
35. ۳۵زین تنازعها محمد در عجبدر تعجب نیز مانده بولهب
36. ۳۶زین عجب تا آن عجب فرقیست ژرفتا چه خواهد کرد سلطان شگرف
37. ۳۷ای دقوقی تیزتر ران هین خموشچند گویی چند چون قحطست گوش