1. ۱آن دهان کژ کرد و از تَسخر بخواندمر محمّد را دهانش کژ بماند
2. ۲باز آمد کای محمّد عفو کنای ترا الطاف و علمِ مِن لَدُن
3. ۳من ترا افسوس می‌کردم ز جَهلمن بُدم افسوس را منسوب و اَهل
4. ۴چون خدا خواهد که پردهٔ کس دردمیلش اندر طعنهٔ پاکان برد
5. ۵ور خدا خواهد که پوشد عیبِ کسکم زند در عیبِ معیوبان نفس
6. ۶چون خدا خواهد که‌مان یاری کندمیل ما را جانبِ زاری کند
7. ۷ای خنک چشمی که آن گریانِ اوستوی همایون دل که آن بریان اوست
8. ۸آخر هر گریه آخِر خنده‌ایستمردِ آخر بین، مبارک بنده‌ایست
9. ۹هر کجا آبِ روان سبزه بودهر کجا اشکی روان رحمت شود
10. ۱۰باش چون دولابِ نالان چشم‌تَرتا ز صحنِ جانت بَر روید خَضَر
11. ۱۱اشک خواهی رحم کن بر اشک‌ْباررحم خواهی بر ضعیفان رحمْ آر