1. ۱سجده کرد و گفت کای دانای سوزدر دل داود انداز آن فروز
2. ۲در دلش نِه آنچ تو اندر دلماندر افکندی به‌راز ای مفضلم
3. ۳این بگفت و گریه در شد های هایتا دل داود بیرون شد ز جای
4. ۴گفت هین امروز ای خواهان گاومهلتم ده وین دعاوی را مکاو
5. ۵تا روم من سوی خلوت در نمازپرسم این احوال از دانای راز
6. ۶خوی دارم در نماز این التفاتمعنی قرة عینی فی الصلوة
7. ۷روزن جانم گشادست از صفامی‌رسد بی واسطه نامهٔ خدا
8. ۸نامه و باران و نور از روزنممی‌فتد در خانه‌ام از معدنم
9. ۹دوزخست آن خانه کان بی روزنستاصل دین ای بنده روزن کردنست
10. ۱۰تیشهٔ هر بیشه‌ای کم زن بیاتیشه زن در کندن روزن هلا
11. ۱۱یا نمی‌دانی که نور آفتابعکس خورشید برونست از حجاب
12. ۱۲نور این دانی که حیوان دید همپس چه کرمنا بود بر آدمم
13. ۱۳من چو خورشیدم درون نور غرقمی‌ندانم کرد خویش از نور فرق
14. ۱۴رفتنم سوی نماز و آن خلابهر تعلیمست ره مر خلق را
15. ۱۵کژ نهم تا راست گردد این جهانحرب خدعه این بود ای پهلوان
16. ۱۶نیست دستوری و گر نه ریختیگرد از دریای راز انگیختی
17. ۱۷همچنین داود می‌گفت این نسقخواست گشتن عقل خلقان محترق
18. ۱۸پس گریبانش کشید از پس یکیکه ندارم در یکیی‌اش شکی
19. ۱۹با خود آمد گفت را کوتاه کردلب ببست و عزم خلوتگاه کرد