1. ۱بعد از آن داود گفتش کای عنودجمله مال خویش او را بخش زود
2. ۲ورنه کارت سخت گردد گفتمتتا نگردد ظاهر از وی استمت
3. ۳خاک بر سر کرد و جامه بر دریدکه به‌هر دَم می‌کنی ظلمی مزید
4. ۴یک‌دمی دیگر برین تشنیع راندباز داودش به پیش خویش خواند
5. ۵گفت چون بختت نبود ای بخت‌کورظلمت آمد اندک اندک در ظهور
6. ۶ریده‌ای آنگاه صدر و پیشگاهای دریغ از چون تو خر خاشاک و کاه
7. ۷رو که فرزندان تو با جفت توبندگان او شدند افزون مگو
8. ۸سنگ بر سینه همی‌زد با دو دستمی‌دوید از جهل خود بالا و پست
9. ۹خلق هم اندر ملامت آمدندکز ضمیر کار او غافل بدند
10. ۱۰ظالم از مظلوم کی داند کسیکو بود سخرهٔ هوا همچون خسی
11. ۱۱ظالم از مظلوم آنکس پی بردکو سَرِ نفس ظلوم خود بُرد
12. ۱۲ورنه آن ظالم که نفس است از درونخصم هر مظلوم باشد از جنون
13. ۱۳سگ هماره حمله بر مسکین کندتا تواند زخم بر مسکین زند
14. ۱۴شرم شیران راست نه سگ را بدانکه نگیرد صید از همسایگان
15. ۱۵عامهٔ مظلوم‌کش، ظالم‌پرستاز کمین، سگشان سوی داود جست
16. ۱۶روی در داود کردند آن فریقکای نبی مجتبی بر ما شفیق
17. ۱۷این نشاید از تو کین ظلمیست فاشقهر کردی بی‌گناهی را به‌لاش