1. ۱پس همینجا دست و پایت در گزندبر ضمیر تو گواهی می‌دهند
2. ۲چون موکل می‌شود بر تو ضمیرکه بگو تو اعتقادت وا مگیر
3. ۳خاصه در هنگام خشم و گفت‌ و گومی‌کند ظاهر سِرت را مو به‌ مو
4. ۴چون موکل می‌شود ظلم و جفاکه هویدا کن مرا ای دست و پا
5. ۵چون همی‌گیرد گواه سِر لگامخاصه وقت جوش و خشم و انتقام
6. ۶پس همان کس کین موکل می‌کندتا لوای راز بر صحرا زند
7. ۷پس موکل‌های دیگر روز حشرهم تواند آفرید از بهر نشر
8. ۸ای به‌دَه دست آمده در ظلم و کینگوهرت پیداست حاجت نیست این
9. ۹نیست حاجت شهره گشتن در گزندبر ضمیر آتشینت واقف‌اند
10. ۱۰نفس تو هر دم بر آرد صد شرارکه ببینیدم منم ز اصحاب نار
11. ۱۱جزو نارم سوی کلِّ خود روممن نه نورم که سوی حضرت شوم
12. ۱۲همچنان کین ظالمِ حق‌ناشناسبهر گاوی کرد چندین التباس
13. ۱۳او ازو صد گاو بُرد و صد شترنفس اینست ای پدر از وی ببُر
14. ۱۴نیز روزی با خدا زاری نکردیاربی نامد ازو روزی به‌ دَرد
15. ۱۵کای خدا خصم مرا خشنود کنگر منش کردم زیان تو سود کن
16. ۱۶گر خطا کشتم دیت بر عاقله‌ستعاقلهٔ جانم تو بودی از الست
17. ۱۷سنگ می‌ندهد به استعفار دُراین بود انصافِ نفس ای جانِ حُرّ