1. ۱نفسِ خود را کُش جهان را زنده کُنخواجه را کشتست او را بنده کُن
2. ۲مدعیِ گاو، نفس تُست هینخویشتن را خواجه کردست و مِهین
3. ۳آن کشندهٔ گاو، عقل تُست روبر کشنده گاوِ تن منکر مشو
4. ۴عقل اسیرست و همی خواهد ز حقروزیی بی رنج و نعمت بر طَبَق
5. ۵روزی بی رنج او موقوف چیستآنکِ بُکشد گاو را کاصل بدیست
6. ۶نفس گوید چون کُشی تو گاو منزانک گاوِ نفس باشد نقش تن
7. ۷خواجه‌زادهٔ عقل مانده بی‌نوانفسِ خونی خواجه گشت و پیشوا
8. ۸روزیِ بی‌رنج می‌دانی که چیستقوتِ ارواحست و ارزاق نبیست
9. ۹لیک موقوفست بر قربان گاوگنج اندر گاو دان ای کُنج‌کاو
10. ۱۰دوش چیزی خورده‌ام ور نه تمامدادمی در دست فهم تو زمام
11. ۱۱دوش چیزی خورده‌ام افسانه استهرچه می‌آید ز پنهان خانه است
12. ۱۲چشم بر اسباب از چه دوختیمگر ز خوش‌چشمان کرشم آموختیم
13. ۱۳هست بر اسباب اسبابی دگردر سبب منگر در آن افکن نظر
14. ۱۴انبیا در قطع اسباب آمدندمعجزات خویش بر کیوان زدند
15. ۱۵بی‌سبب مر بحر را بشکافتندبی زراعت چاشِ گندم یافتند
16. ۱۶ریگها هم آرد شد از سعیشانپشم بز ابریشم آمد کش‌کشان
17. ۱۷جمله قرآن هست در قطع سببعز درویش و هلاک بولهب
18. ۱۸مرغ بابیلی دو سه سنگ افکندلشکرِ زفتِ حبش را بشکند
19. ۱۹پیل را سوراخ سوراخ افکندسنگِ مرغی کو به بالا پر زند
20. ۲۰دُمِ گاوِ کشته بر مقتول زنتا شود زنده همان دَم در کفن
21. ۲۱حلق‌ببریده جهد از جای خویشخون خود جوید ز خون‌پالای خویش
22. ۲۲همچنین ز آغاز قرآن تا تمامرفضِ اسبابست و علت والسلام
23. ۲۳کشفِ این نه از عقل کارافزا شودبندگی کن تا تورا پیدا شود
24. ۲۴بند معقولات آمد فلسفیشهسوار عقلِ عقل آمد صفی
25. ۲۵عقلِ عقلت مغز و عقلِ تست پوستمعدهٔ حیوان همیشه پوست‌جوست
26. ۲۶مغزجوی از پوست دارد صد ملالمغز نغزان را حلال آمد حلال
27. ۲۷چونک قشر عقل صد برهان دهدعقل کل کی گام بی ایقان نهد
28. ۲۸عقل دفترها کند یکسر سیاهعقلِ عقل آفاق دارد پر ز ماه
29. ۲۹از سیاهی و سپیدی فارغستنورِ ماهش بر دل و جان بازغست
30. ۳۰این سیاه و این سپید ار قدر یافتزان شب قدرست کاختروار تافت
31. ۳۱قیمت همیان و کیسه از زرستبی ز زر همیان و کیسه ابترست
32. ۳۲همچنانک قدر تن از جان بودقدر جان از پرتو جانان بود
33. ۳۳گر بُدی جان زنده بی پرتو کنونهیچ گفتی کافران را مَیتِّون
34. ۳۴هین بگو که ناطقه جو می‌کَنَدتا به قرنی بعد ما آبی رسد
35. ۳۵گرچه هر قرنی سخن‌آری بودلیک گفت سالفان یاری بود
36. ۳۶نه که هم توریت و انجیل و زبورشد گواه صدق قرآن ای شکور
37. ۳۷روزی بی‌رنج جو و بی‌حسیبکز بهشتت آورد جبریل سیب
38. ۳۸بلک رزقی از خداوند بهشتبی‌صُداع باغبان بی رنج کِشت
39. ۳۹زانک نفع نان در آن نان دادِ اوستبدهدت آن نفع بی تُوْسیطِ پوست
40. ۴۰ذوق پنهان نقش نان چون سفره‌ایستنان بی سفره ولی را بهره‌ایست
41. ۴۱رزق جانی کی بری با سعی و جستجز به عدل شیخ کو داود تست
42. ۴۲نفس چون با شیخ بیند کام تواز بن دندان شود او رام تو
43. ۴۳صاحب آن گاو رام آنگاه شدکز دَمِ داود او آگاه شد
44. ۴۴عقل گاهی غالب آید در شکاربرسگ نفست که باشد شیخ یار
45. ۴۵نفس اژدرهاست با صد زور و فنروی شیخ او را زمرد دیده کَن
46. ۴۶گر تو صاحب گاو را خواهی زبونچون خران سیخش کن آن سو ای حرون
47. ۴۷چون به نزدیک ولی الله شودآن زبان صد گزش کوته شود
48. ۴۸صد زبان و هر زبانش صد لغتزرق و دستانش نیاید در صفت
49. ۴۹مدعی گاوِ نفس آمد فصیحصد هزاران حجت آرد ناصحیح
50. ۵۰شهر را بفریبد الا شاه راره نتاند زد شه آگاه را
51. ۵۱نفس را تسبیح و مُصحف در یمینخنجر و شمشیر اندر آستین
52. ۵۲مُصحف و سالوس او باور مکنخویش با او هم‌سِر و هم‌سَر مکن
53. ۵۳سوی حوضت آورد بهر وضوواندر اندازد تورا در قعر او
54. ۵۴عقل نورانی و نیکو طالبستنفسِ ظلمانی برو چون غالبست؟
55. ۵۵زانک او در خانهٔ عقلِ تو غریببر درِ خود سگ بود شیرِ مهیب
56. ۵۶باش تا شیران سوی بیشه روندوین سگان کور آنجا بگروند
57. ۵۷مکر نفس و تن نداند عام شهراو نگردد جز به‌وحی القلب قهر
58. ۵۸هر که جنس اوست یار او شودجز مگر داود کان شیخت بود
59. ۵۹کو مبدل گشت و جنس تن نماندهر که را حق در مقام دل نشاند
60. ۶۰خلق جمله علتی‌اند از کمینیار علت می‌شود علت یقین
61. ۶۱هر خسی دعوی داودی کندهر که بی تمییز کف در وی زند
62. ۶۲از صیادی بشنود آواز طیرمرغ ابله می‌کند آن سوی سیر
63. ۶۳نَقد را از نَقل نشناسد غویستهین ازو بگریز اگر چه معنویست
64. ۶۴رُسته و بر بسته پیش او یکیستگر یقین دعوی کند او در شکیست
65. ۶۵این چنین کس گر ذکی مطلقستچونش این تمییز نبود احمقست
66. ۶۶هین ازو بگریز چون آهو ز شیرسوی او مشتاب ای دانا دلیر