1. ۱قوم گفتند ای گروه مدعیکو گواه علم طب و نافعی
2. ۲چون شما بسته همین خواب و خوریدهمچو ما باشید در ده می‌چرید
3. ۳چون شما در دام این آب و گلیدکی شما صیاد سیمرغ دلید
4. ۴حب جاه و سروری دارد بر آنکه شمارد خویش از پیغامبران
5. ۵ما نخواهیم این چنین لاف و دروغکردن اندر گوش و افتادن بدوغ
6. ۶انبیا گفتند کین زان علتستمایهٔ کوری حجاب ریتست
7. ۷دعوی ما را شنیدیت و شمامی‌نبینید این گهر در دست ما
8. ۸امتحانست این گهر مر خلق راماش گردانیم گرد چشمها
9. ۹هر که گوید کو گوا گفتش گواستکو نمی‌بیند گهر حبس عماست
10. ۱۰آفتابی در سخن آمد که خیزکه بر آمد روز بر جه کم ستیز
11. ۱۱تو بگویی آفتابا کو گواهگویدت ای کور از حق دیده خواه
12. ۱۲روز روشن هر که او جوید چراغعین جستن کوریش دارد بلاغ
13. ۱۳ور نمی‌بینی گمانی برده‌ایکه صباحست و تو اندر پرده‌ای
14. ۱۴کوری خود را مکن زین گفت فاشخامش و در انتظار فضل باش
15. ۱۵در میان روز گفتن روز کوخویش رسوا کردنست ای روزجو
16. ۱۶صبر و خاموشی جذوب رحمتستوین نشان جستن نشان علتست
17. ۱۷انصتوا بپذیر تا بر جان توآید از جانان جزای انصتوا
18. ۱۸گر نخواهی نکس پیش این طبیببر زمین زن زر و سر را ای لبیب
19. ۱۹گفت افزون را تو بفروش و بخربذل جان و بذل جاه و بذل زر
20. ۲۰تا ثنای تو بگوید فضل هوکه حسد آرد فلک بر جاه تو
21. ۲۱چون طبیبان را نگه دارید دلخود ببینید و شوید ازخود خجل
22. ۲۲دفع این کوری بدست خلق نیستلیک اکرام طبیبان از هدیست
23. ۲۳این طبیبان را به جان بنده شویدتا به مشک و عنبر آکنده شوید