1. ۱ای دریغا که دوا در رنجتانگشت زهر قهر جان آهنجتان
2. ۲ظلمت افزود این چراغ آن چشم راچون خدا بگماشت پردهٔ خشم را
3. ۳چه رئیسی جست خواهیم از شماکه ریاستمان فزونست از سما
4. ۴چه شرف یابد ز کشتی بحر درخاصه کشتیی ز سرگین گشته پر
5. ۵ای دریغ آن دیدهٔ کور و کبودآفتابی اندرو ذره نمود
6. ۶ز آدمی که بود بی مثل و ندیددیده ابلیس جز طینی ندید
7. ۷چشم دیوانه بهارش دی نمودزان طرف جنبید کو را خانه بود
8. ۸ای بسا دولت که آید گاه گاهپیش بی‌دولت بگردد او ز راه
9. ۹ای بسا معشوق کاید ناشناختپیش بدبختی نداند عشق باخت
10. ۱۰این غلط‌ده دیده را حرمان ماستوین مقلب قلب را سؤ القضاست
11. ۱۱چون بت سنگین شما را قبله شدلعنت و کوری شما را ظله شد
12. ۱۲چون بشاید سنگتان انباز حقچون نشاید عقل و جان همراز حق
13. ۱۳پشهٔ مرده هما را شد شریکچون نشاید زنده همراز ملیک
14. ۱۴یا مگر مرده تراشیدهٔ شماستپشهٔ زنده تراشیدهٔ خداست
15. ۱۵عاشق خویشید و صنعت‌کرد خویشدم ماران را سر مارست کیش
16. ۱۶نه در آن دم دولتی و نعمتینه در آن سر راحتی و لذتی
17. ۱۷گرد سر گردان بود آن دم مارلایق‌اند و درخورند آن هر دو یار
18. ۱۸آنچنان گوید حکیم غزنویدر الهی‌نامه گر خوش بشنوی
19. ۱۹کم فضولی کن تو در حکم قدردرخور آمد شخص خر با گوش خر
20. ۲۰شد مناسب عضوها و ابدانهاشد مناسب وصفها با جانها
21. ۲۱وصف هر جانی تناسب باشدشبی گمان با جان که حق بتراشدش
22. ۲۲چون صفت با جان قرین کردست اوپس مناسب دانش همچون چشم و رو
23. ۲۳شد مناسب وصفها در خوب و زشتشد مناسب حرفها که حق نبشت
24. ۲۴دیده و دل هست بین اصبعینچون قلم در دست کاتب ای حسین
25. ۲۵اصبع لطفست و قهر و در میانکلک دل با قبض و بسطی زین بنان
26. ۲۶ای قلم بنگر گر اجلالیستیکه میان اصبعین کیستی
27. ۲۷جمله قصد و جنبشت زین اصبعستفرق تو بر چار راه مجمعست
28. ۲۸این حروف حالهات از نسخ اوستعزم و فسخت هم ز عزم و فسخ اوست
29. ۲۹جز نیاز و جز تضرع راه نیستزین تقلب هر قلم آگاه نیست
30. ۳۰این قلم داند ولی بر قدر خودقدر خود پیدا کند در نیک و بد
31. ۳۱آنچ در خرگوش و پیل آویختندتا ازل را با حیل آمیختند