1. ۱زادمردی چاشتگاهی دررسیددر سراعدل سلیمان در دوید
2. ۲رویش از غم زرد و هر دو لب کبودپس سلیمان گفت ای خواجه چه بود‌؟
3. ۳گفت عزراییل در من این چنینیک نظر انداخت پر از خشم و کین
4. ۴گفت هین اکنون چه می‌خواهی بخواه‌‌!گفت فرما باد را ای جان‌پناه
5. ۵تا مرا زینجا به هندِستان بَرَدبوکْ بنده کان طرف شد جان برد
6. ۶نک ز درویشی گریزانند خلقلقمهٔ حرص و امل ز‌آنند خلق
7. ۷ترسِ درویشی مثال آن هراسحرص و کوشش را تو هندستان شناس
8. ۸باد را فرمود تا او را شتاببرد سوی قعرِ هندستان بر آب
9. ۹روزِ دیگر وقتِ دیوان و لِقاپس سلیمان گفت عزراییل را
10. ۱۰کان مسلمان را به خشم از بهر آنبنگریدی تا شد آواره ز خان
11. ۱۱گفت من از خشم کی کردم نظراز تعجّب دیدمش در رَهگذر
12. ۱۲که مرا فرمود حق کامروز هانجان او را تو به هندِستان ستان
13. ۱۳از عجب گفتم گر او را صد پَر‌ستاو به هندستان شدن دور اندرست
14. ۱۴تو همه کارِ جهان را همچنینکن قیاس و چشم بگشا و ببین
15. ۱۵از که بگریزیم‌‌؟ از خود‌‌؟ ای مُحالاز که برباییم‌‌؟ از حق‌‌؟ ای وبال