1. ۱بود بازرگان و او را طوطییدر قفس محبوس زیبا طوطیی
2. ۲چونک بازرگان سفر را ساز کردسوی هندستان شدن آغاز کرد
3. ۳هر غلام و هر کنیزک را ز جودگفت بهر تو چه آرم گوی زود
4. ۴هر یکی از وی مرادی خواست کردجمله را وعده بداد آن نیک مرد
5. ۵گفت طوطی را چه خواهی ارمغانکارمت از خطهٔ هندوستان
6. ۶گفتش آن طوطی که آنجا طوطیانچون ببینی کن ز حال من بیان
7. ۷کان فلان طوطی که مشتاق شماستاز قضای آسمان در حبس ماست
8. ۸بر شما کرد او سلام و داد خواستوز شما چاره و ره ارشاد خواست
9. ۹گفت می‌شاید که من در اشتیاقجان دهم اینجا بمیرم در فراق
10. ۱۰این روا باشد که من در بند سختگه شما بر سبزه گاهی بر درخت
11. ۱۱این چنین باشد وفای دوستانمن درین حبس و شما در گلستان
12. ۱۲یاد آرید ای مهان زین مرغِ زاریک صبوحی در میان مرغزار
13. ۱۳یاد یاران یار را میمون بودخاصه کان لیلی و این مجنون بود
14. ۱۴ای حریفانِ بت موزون خودمن قدحها می‌خورم پر خون خود
15. ۱۵یک قدح می‌ نوش کن بر یاد منگر نمی‌خواهی که بدهی داد من
16. ۱۶یا به یاد این فتادهٔ خاک‌بیزچونک خوردی جرعه‌ای بر خاک ریز
17. ۱۷ای عجب آن عهد و آن سوگند کووعده‌های آن لب چون قند کو
18. ۱۸گر فراق بنده از بدبندگی‌ستچون تو با بد، بد کنی پس فرق چیست؟
19. ۱۹ای بدی که تو کنی در خشم و جنگبا طرب‌تر از سماع و بانگ چنگ
20. ۲۰ای جفای تو ز دولت خوب‌ترو انتقام تو ز جان محبوب‌تر
21. ۲۱نار تو اینست نورت چون بودماتم این، تا خود که سورت چون بود
22. ۲۲از حلاوتها که دارد جور تووز لطافت کس نیابد غور تو
23. ۲۳نالم و ترسم که او باور کندوز کرم آن جور را کمتر کند
24. ۲۴عاشقم بر قهر و بر لطفش بجدبوالعجب من عاشق این هر دو ضد
25. ۲۵والله ار زین خار در بستان شومهمچو بلبل زین سبب نالان شوم
26. ۲۶این عجب بلبل که بگشاید دهانتا خورد او خار را با گلستان
27. ۲۷این چه بلبل این نهنگ آتشیستجمله ناخوشها ز عشق او را خوشیست
28. ۲۸عاشق کلست و خود کلست اوعاشق خویشست و عشق خویش‌جو