1. ۱بعد از آنَش از قفس بیرون فکندطوطیَک پَرّید تا شاخ بلند
2. ۲طوطی مرده چنان پرواز کردکآفتاب شرق، تُرکی‌تاز کرد
3. ۳خواجه حیران گشت اندر کار مرغبی‌خبر، ناگه بدید اسرار مرغ
4. ۴روی بالا کرد و گفت ای عندلیباز بیانِ حالِ خودْ، مان دِه نصیب
5. ۵او چه کرد آنجا که تو آموختی‌؟ساختی مکری و ما را سوختی‌؟
6. ۶گفت طوطی کاو به فعلم پند دادکه رها کن لطف آواز و وَداد
7. ۷زان‌که آوازت ترا در بند کردخویشتن مُرده، پِیِ این پند کرد
8. ۸یعنی ای مطرب شده با عام و خاصمُرده شو چون من که تا یابی خلاص
9. ۹دانه باشی مرغکانت بَرچِنندغنچه باشی کودکانت بَرکَنند
10. ۱۰دانه پنهان کن به‌کلی دام شوغنچه پنهان کن گیاه بام شو
11. ۱۱هر که داد او حُسن خود را در مَزادصد قضای بد سوی او رو نهاد
12. ۱۲چَشم‌ها و خَشم‌ها و رَشک‌هابر سرش ریزد چو آب از مَشک‌ها
13. ۱۳دشمنان او را ز غیرت می‌درنددوستان هم روزگارش می‌بَرند
14. ۱۴آنک غافل بود از کشت و بهاراو چه داند قیمت این روزگار‌؟
15. ۱۵در پناه لطف حق باید گریختکاو هزاران لطف بر ارواح ریخت
16. ۱۶تا پناهی یابی آن‌گه چون پناه‌!آب و آتش، مَر ترا گردد سپاه
17. ۱۷نوح و موسی را نه دریا یار شد‌؟نه بر اعداشان به کین قَهّار شد‌؟
18. ۱۸آتش ابراهیم را نی قلعه بود‌؟تا برآوَرْد از دل نَمرود، دود‌؟
19. ۱۹کوه، یحیی را نه سوی خویش خوانْد‌؟قاصدانش را به زخم سنگ راند‌؟
20. ۲۰گفت "ای یحیی! بیا در من گریزتا پناهت باشم از شمشیرِ تیز"