1. ۱مصطفی روزی به گورستان برفتبا جنازهٔ مردی از یاران برفت
2. ۲خاک را در گور او آگنده کردزیر خاک آن دانه‌اش را زنده کرد
3. ۳این درختانند همچون خاکیاندستها بر کرده‌اند از خاکدان
4. ۴سوی خلقان صد اشارت می‌کنندوانک گوشستش عبارت می‌کنند
5. ۵با زبان سبز و با دست درازاز ضمیر خاک می‌گویند راز
6. ۶همچو بطان سر فرو برده به آبگشته طاووسان و بوده چون غراب
7. ۷در زمستانشان اگر محبوس کردآن غرابان را خدا طاووس کرد
8. ۸در زمستانشان اگر چه داد مرگزنده‌شان کرد از بهار و داد برگ
9. ۹منکران گویند خود هست این قدیماین چرا بندیم بر رب کریم
10. ۱۰کوری ایشان درون دوستانحق برویانید باغ و بوستان
11. ۱۱هر گلی کاندر درون بویا بودآن گل از اسرار کل گویا بود
12. ۱۲بوی ایشان رغم آنف منکرانگرد عالم می‌رود پرده‌دران
13. ۱۳منکران همچون جعل زان بوی گلیا چو نازک مغز در بانگ دهل
14. ۱۴خویشتن مشغول می‌سازند و غرقچشم می‌دزدند ازین لمعان برق
15. ۱۵چشم می‌دزدند و آنجا چشم نیچشم آن باشد که بیند مامنی
16. ۱۶چون ز گورستان پیمبر باز گشتسوی صدیقه شد و همراز گشت
17. ۱۷چشم صدیقه چو بر رویش فتادپیش آمد دست بر وی می‌نهاد
18. ۱۸بر عمامه و روی او و موی اوبر گریبان و بر و بازوی او
19. ۱۹گفت پیغامبر چه می‌جویی شتابگفت باران آمد امروز از سحاب
20. ۲۰جامه‌هاات می‌بجویم در طلبتر نمی‌یابم ز باران ای عجب
21. ۲۱گفت چه بر سر فکندی از ازارگفت کردم آن ردای تو خمار
22. ۲۲گفت بهر آن نمود ای پاک‌جیبچشم پاکت را خدا باران غیب
23. ۲۳نیست آن باران ازین ابر شماهست ابری دیگر و دیگر سما