1. ۱ز لابلای ستون‌ها ، سپیده بر
2. ۲می‌خاست
3. ۳و من در آینه ، خود را نگاه می‌کردم
4. ۴بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد
5. ۵نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود
6. ۶سرم چو حبه ی انگور زیر پا مانده
7. ۷به سطح صاف بدل گشته بود و حجم نداشت
8. ۸و در دو گوشه ی ان صورت مقوایی
9. ۹دو چشم بود که از پشت مردمک‌هایش
10. ۱۰زلال منجمد آسمان هویدا بود
11. ۱۱ز پشت شیشه ، افق را نگاه می‌کردم
12. ۱۲سپیده از رحم تنگ تیرگی می‌زاد
13. ۱۳و آسمان سحرگاهان
14. ۱۴بسان مخمل فرسوده ، نخ نما شده بود
15. ۱۵ستاره‌ها ، همه در خواب می‌درخشیدند
16. ۱۶و من ، به بانگ خروسان ، نماز می‌خواندم
17. ۱۷حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز
18. ۱۸به بازی عبث لفظ‌ها بدل شده بود
19. ۱۹و لفظ‌ها همگی از خلوص ، خالی بود
20. ۲۰نماز ، پایان یافت
21. ۲۱و من در آینه ، تصویر خویش
22. ۲۲را دیدم
23. ۲۳حصار هستی ام از هول نیستی پر بود
24. ۲۴هوار حسرت ایام ، بر سرم می‌ریخت
25. ۲۵و من ، چو برج خراب از هراس ریزش خویش
26. ۲۶به زیر سایه ی نسیان پناه می‌بردم
27. ۲۷وزان دریچه که از عالم غریبی من
28. ۲۸رهی به سوی افق‌های آشنایی داشت
29. ۲۹بدان دیار مه آلوده راه می‌بردم
30. ۳۰بدان دیار مه آلوده
31. ۳۱که آفتاب در آن نور لاجوردی داشت
32. ۳۲و برگ و ساقه ی گل‌ها به رنگ باران بود
33. ۳۳پناه می‌بردم
34. ۳۴در آن دیار مه آلوده ، روز جان می‌داد
35. ۳۵و من ، نگاه به سیمای ماه می‌کردم
36. ۳۶و بازگشت هزاران غم گریخته را
37. ۳۷چو گله‌های گریزان سارهای سیاه
38. ۳۸ز
39. ۳۹لابلای ستون‌ها نگاه می‌کردم
40. ۴۰در آن دیار مه الوده روز جان می‌داد
41. ۴۱و شب چو کودکی از بطن روشنی می‌زاد
42. ۴۲من از سپیده به سوی غروب می‌راندم
43. ۴۳و با صدای مؤذن ، نماز می‌خواندم
44. ۴۴حضور قلب من از من رمیده بود و ، نماز
45. ۴۵به بازی عبث لفظ‌ها بدل شده بود
46. ۴۶و لفظ‌ها همگی از خلوص خالی بود
47. ۴۷نماز ، دیر نپایید
48. ۴۸و نیمه کاره رها شد
49. ۴۹و من در آینه ، تصویر خویش را دیدم
50. ۵۰بسان تکه مقوای آبدیده ی زرد
51. ۵۱نقاب صورتم از رنگ و خط تهی شده بود
52. ۵۲و برق ناخوش چشمم ز تب خبر می‌داد
53. ۵۳سکوت آینه ، سنگین بود
54. ۵۴و من ، به خواب فرورفتم
55. ۵۵وقاب آینه از عکس
56. ۵۶من تهی گردید
57. ۵۷نسیم ، پنجره را بست
58. ۵۸و بانگی از دل آیینه تهی برخاست
59. ۵۹که ای بی‌خواب فرورفته
60. ۶۰نقاب مندرس خویش را ز چهره برانداز
61. ۶۱و آن نماز رها کرده را دوباره بیاغاز
62. ۶۲دهان پنجره ، از مژده ی سحر پر بود
63. ۶۳سپیده از رحم تنگ تیرگی می‌زاد
64. ۶۴من از غروب به سوی
65. ۶۵سپیده می‌راندم
66. ۶۶و با صدای خروسان ، نماز می‌خواندم