1. ۱کمان سرخ شفق ، ناوک کلاغان را
2. ۲به بازوان کبود درختها انداخت
3. ۳و زخم ملتهب لانه‌ها ، دهان وا کرد
4. ۴کسی ز شهر خبر آورد
5. ۵که خانه‌ها همه
6. ۶تاریکتر ز تابوت است
7. ۷هوا ، هنوز پر از بوی خون و باروت است
8. ۸تفنگداران، فانوس‌های روشن را
9. ۹به دود و شعله بدل می‌کنند و می‌خندند
10. ۱۰و هیچ مستی ، در کوچه‌ها نمی‌نالد
11. ۱۱و هیچ بادی ، در برگ‌ها نمی‌خواند
12. ۱۲کسی ز شهر خبر آورد
13. ۱۳که عشق‌ها همه بیمارند
14. ۱۴تمام
15. ۱۵پنجره‌ها چشم‌های تبدارند
16. ۱۶که رقص چلچله‌ها را در آسمان بهار
17. ۱۷به خواب می‌بینند
18. ۱۸و رقص آدمیان را فراز چوبه ی دار
19. ۱۹به یاد می‌آرند
20. ۲۰و دارها همگی بار آدمی دارند
21. ۲۱کسی ز شهر خبر آورد
22. ۲۲که قتل عام گل قالی
23. ۲۳به چکمه‌های گل آلود ، رنگ خون داده ست
24. ۲۴و دیگر آینه ،
25. ۲۵نیروی تند حافظه را
26. ۲۶به بی‌حواسی پیری سپرده است
27. ۲۷و ماه ، از سر دیوارهای خشتی شهر
28. ۲۸نگاه می‌کند آیینه‌های خالی را
29. ۲۹و پیش می‌آید تا گونه‌های خیسش را
30. ۳۰به شیشه‌های کبود دریچه چسباند
31. ۳۱چراغ می‌گوید
32. ۳۲که در سیاهی دهلیز انتظار ، کسی نیست
33. ۳۳صدای زمزمه ی دوردست اشباح
34. ۳۴است
35. ۳۵که از درون شبستان به گوش می‌آید
36. ۳۶و شب ، ز باغ خبر می‌دهد که زرگر ابر
37. ۳۷نمی‌تراشد دیگر نگین شبنم را
38. ۳۸که تا سپیده دمان در عروسی گل‌ها
39. ۳۹به روی پنجه ی لرزان برگ بنشاند
40. ۴۰و باد می‌گوید
41. ۴۱که هیچ برگی بر شاخه‌ها نمی‌ماند
42. ۴۲درخت ، جاذبه ی رقص را نمی‌داند
43. ۴۳برهنه بر لب جوی ایستاده
44. ۴۴و دست را به دعا سوی آسمان کرده ست
45. ۴۵مگر پشیز مسین ستاره ای را ، باز
46. ۴۶ازین توانگر بی‌آبروی ، بستاند
47. ۴۷زمین ، سراسر، تاریک است
48. ۴۸و هیچ نوری ، بازی نمی‌کند در آب
49. ۴۹که انعکاسش بر طاق آسمان افتد
50. ۵۰تو ، جامه دان سفر بربند
51. ۵۱و رو به ساحل
52. ۵۲دیگر کن
53. ۵۳مگر که در شب بی‌حاصل غریبی‌ها
54. ۵۴غم تو و دانه ی اشکی به خاک بفشاند