1. ۱به خود گفتم ای مرد گم کرده
2. ۲خاک
3. ۳چرا ز جهان روی گردانده ای ؟
4. ۴چه سود از بر و بوم خود یافتی
5. ۵که در حسرتش جاودان مانده ای ؟
6. ۶در این شهر غربت
7. ۷که مأوای توست
8. ۸چنان زندگی کن که در زادگاه
9. ۹و گرنه خون به چشمت کم از آب نیست
10. ۱۰بر آن خاک خونین ، میفکن نگاه
11. ۱۱چو دیدی که گردون به کامت نگشت
12. ۱۲ازو ، انتقامی دلیرانه گیر
13. ۱۳چو در خاک خود ،‌ کامیابت نکرد
14. ۱۴مراد از بر و بوم بیگانه گیر
15. ۱۵شبانگاهی از خانه
16. ۱۶،‌ بیرون خرام
17. ۱۷شرابی به رنگ شفق ،‌ نوش کن
18. ۱۸زمام خرد را به مستی سپار
19. ۱۹غم زندگی را فراموش کن
20. ۲۰همه کوی و برزن ،‌ پر از خوبروست
21. ۲۱تو ،‌ از آن میان ، با یکی یار شو
22. ۲۲بدان سان که پیشینیان گفته‌اند
23. ۲۳به زنجیر زلفش گرفتار شو
24. ۲۴گمان کن که در زیر چرخ کبود
25. ۲۵تو
26. ۲۶هستی و ، او هست و ، دیار نیست
27. ۲۷سراسر ،جهان شب از آن تست
28. ۲۸به جز رندی و مستی ات کار نیست
29. ۲۹چو دل از من این گفتنی‌ها شنید
30. ۳۰زبونی رها کرد و نیرو گرفت
31. ۳۱جهان ،‌ چهره ای سخت، زیبنده یافت
32. ۳۲زمان ، شیوه ای سخت نیکو گرفت
33. ۳۳هنوز آسمان ، روشن از روز بود
34. ۳۴که من ،‌
35. ۳۵گونه از موی ،‌ پیراستم
36. ۳۶به لبهای خود ، خنده آموختم
37. ۳۷بر اندام خود ، جامه آراستم
38. ۳۸چنان شاد از خانه بیرون شدم
39. ۳۹که از من ،‌ خجل گشت اندوه من
40. ۴۰نسیم آن چنان مست بر من گذشت
41. ۴۱که آشفته شد موی انبوه من
42. ۴۲دو گامی نه پیموده در ازدحام
43. ۴۳که راه مرا سائلی پیر
44. ۴۴بست
45. ۴۵کهن جامه ای از پلاسش به بر
46. ۴۶تهی شیشه ای از شرابش به دست
47. ۴۷پشیزی ز من خواست ، بخشیدمش
48. ۴۸نگاهی به من کرد : دور از سپاس
49. ۴۹در اندیشه ماندم که با چشم خویش
50. ۵۰چه می‌گوید آن سائل ناشناس
51. ۵۱به ناگاه ابر بهاری گریست
52. ۵۲زمین ، تر شد از اشک پاک خدای
53. ۵۳بر آن پیر چرکین
54. ۵۴نظر دوختم
55. ۵۵به من ، خنده ای کرد دندان نمای
56. ۵۶در آیینه چشم او ،‌ عکس من
57. ۵۷پلاسی به بر داشت مانند اوی
58. ۵۸تنابنده ای را به جز ما دو تن
59. ۵۹نه در پشت دیدم ، نه در روبروی
60. ۶۰من و او ،‌ دو گمراه بی‌خانمان
61. ۶۱یکی مست و آن دیگری هوشیار
62. ۶۲براندام ما ، جامه‌ها می‌گریست
63. ۶۳بر
64. ۶۴آن گریه ، خندان غروب بهار
65. ۶۵شفق چون هویدا شد از پشت ابر
66. ۶۶از آن پیر هم جز گمنامی نماند
67. ۶۷شگفتا !‌ در آن کوی پر‌های و هوی
68. ۶۸به جز ناله ی ناودانی نماند
69. ۶۹به خود گفتم ای مرد گم کرده خاک
70. ۷۰ترا سایه ای هم به دنبال نیست
71. ۷۱ازین غربت جاودان ،‌ سر مپیچ
72. ۷۲که آینده ات خوشتر
73. ۷۳از حال نیست
74. ۷۴وجودی که از رفته خیری ندید
75. ۷۵کجا انتظاری از آینده داشت
76. ۷۶شفق ، نیمه جان بود و ، شب می‌رسید
77. ۷۷جهان ، گریه ای تلخ در خنده داشت