1. ۱پیرمردی که در آن سوی درختان خزان دیده قدم می‌زد
2. ۲روح چل سالگی من بود
3. ۳روحی آشفته‌تر از سایه ی صدها برگ
4. ۴و پراکنده‌تر از
5. ۵لرزه ی صدها موج
6. ۶روحی آماده ی مردن بود
7. ۷پیرمردی که سر تیز عصای او
8. ۸صلح آن چشمه ی خندان را پیوسته به هم می‌زد
9. ۹روح من بود که در پشت درختان خزان دیده قدم میزد
10. ۱۰آه می‌دانم
11. ۱۱دیگر این روح ، از آن پنجره ی روشن رؤیاها
12. ۱۲آسمان را نتواند دید
13. ۱۳به درختان و به
14. ۱۴خورشید ، نگاهی نتواند بست
15. ۱۵دیگر احساس غریب او
16. ۱۶در سحرگاه پس از باران
17. ۱۷عطر نمناک چمن را نتواند نفسی بویید
18. ۱۸دلش از وحشت شب‌های کهولت نتواند رست
19. ۱۹دیگر او پیر است
20. ۲۰پیری اش تیره و دلگیر است
21. ۲۱پیری اش تیره اتاقی است کز آن روزنه ای رو به خیابان نیست
22. ۲۲نه خیابان ، نه بیابان نیست
23. ۲۳آه ، می‌دانم
24. ۲۴دیگر آن عشق که در صبح جوانبختی
25. ۲۵پنجه بر پنجره ی کلبه ی او می‌سود
26. ۲۶روی ازین روح نگونبخت نهان کرده ست
27. ۲۷روی رغبت به حریفان جوان کرده ست
28. ۲۸دیگر او پیر است
29. ۲۹پیری اش تیره و دلگیر است
30. ۳۰دیگرش چهذه بدانگونه که باید نیست
31. ۳۱گر شبی آینه در مخمل خوابیده ی زلفان سیاه او
32. ۳۲تار تنهای سپیدی را دزدانه نشان می‌داد
33. ۳۳دیگر امروز ، در ابریشم پوسیده ی موهای سپید او
34. ۳۴تار تنهای سیاهی نتواند یافت
35. ۳۵آفتاب اینجا ، جز بر شب برفی نتواند تافت
36. ۳۶آه ، می‌دانم
37. ۳۷زیر این برف پریشان غم آلود
38. ۳۸کهنسالی
39. ۳۹زیر این توده ی خاکستر سنگین فراموشی
40. ۴۰اخگری چند به جا مانده ز دوران سبکبالی
41. ۴۱اخگری چند به جا مانده از آن شب‌ها
42. ۴۲که پس پرده ی نارنجی ، باران چون دم اسب فرو می‌ریخت
43. ۴۳و ، زنی کودک گریان را در بارش گیسوی نوازشگر خود می‌شست
44. ۴۴و نگاه گم کودک را در چشم پدر می‌جست
45. ۴۵اخگری چند به جا مانده از آن ایام
46. ۴۶که در آن سوی اتاق آینه ی کوچک دیواری
47. ۴۷جنبش دائم گهواره و پیشانی مادر را
48. ۴۸منعکس می‌کرد
49. ۴۹و در آن گوشه ی رف ، ساعت شماطه
50. ۵۰عقربک‌های درازش را
51. ۵۱پیش و پس می‌کرد
52. ۵۲و زن دهفان با دست حنا بسته
53. ۵۳صبح را از سر پستان
54. ۵۴ورم کرده ی گاوانش می‌دوشید
55. ۵۵و پدر آن را در برگ گل زنبق می‌نوشید
56. ۵۶نور در جام برنجین طنین افکن می‌جوشید
57. ۵۷و به خورشید ،‌ شتک می‌کرد
58. ۵۸و پس از غلغل جوشان سماورها
59. ۵۹استکان‌های کمر تنگ طلایی لب
60. ۶۰چای را با نفس صبح ، خنک می‌کرد
61. ۶۱اخگری چند به جا مانده از آن شب‌ها
62. ۶۲که در ایوان حیاطش دل فانوس کهن می‌سوخت
63. ۶۳و در آتشدان ، رؤیای بهار گذران می‌مرد
64. ۶۴گل یخ ، عطر غریبانه ی غمگین غروبش را
65. ۶۵تا سراپرده ی رنگین سحر می‌برد
66. ۶۶و سحر ، چشم به تاریکی ان روح جوان می‌دوخت
67. ۶۷اخگری چند به جا مانده از آن شب‌ها
68. ۶۸که دلش از وزش عطری می‌لرزید
69. ۶۹و تنش از تپش قلبی پر می‌شد
70. ۷۰و لبش با مدد بوسه
71. ۷۱دم به دم ترجمه می‌کرد زبانش را
72. ۷۲اخگری چند به جا مانده از آن ایام
73. ۷۳که در او خشم جگر سوز نفس می‌زد
74. ۷۴نفسش حق بود
75. ۷۵نعره اش در همه آفاق ، صدا می‌کرد
76. ۷۶و نهیب غضبش ، جار شبستان خدایی را
77. ۷۷خرد می
78. ۷۸کرد و فرو می‌ریخت
79. ۷۹و سرانگشتش ، گلمیخ زراندوده ی عصیان را
80. ۸۰در دل خام‌ترین پرتو فیروزه ای صبح ، فرو می‌کوفت
81. ۸۱و حقیقت را از بند رها می‌کرد
82. ۸۲آه ، دیری است که در خاطر ویران پر آشوبش
83. ۸۳دیگر از این همه ، جز یادی
84. ۸۴گنگ و پیچان و گریزان و پریشان نتواند یافت
85. ۸۵در شبستان غمش ، نور نشاطی نتواند تافت
86. ۸۶گاه ، راهی به فراموشی می‌جوید
87. ۸۷از سر حسرت می‌گرید و می‌گوید
88. ۸۸آه ای پیری ، ای موسم فرزانگی و تسلیم
89. ۸۹آه ، ای پیری ، ای دوره ی تدبیر و خردمندی
90. ۹۰ای فراموشی ، ای مایه ی خاموشی و خرسندی
91. ۹۱این همه یاد پریشان را از خاطر من بردار
92. ۹۲ای زمین ، ای گور ، ای مادر
93. ۹۳کی در آغوش تو خواهم خفت ؟
94. ۹۴نوبتم را به کسی مسپار
95. ۹۵نوبتم را به کسی مسپار
96. ۹۶آه ، می‌بینی ؟
97. ۹۷پیرمردی که در آن سوی درختان خزان دیده قدم می‌زد
98. ۹۸پیرمردی که سر تیز عصای او
99. ۹۹صلح آن چشمه ی حندان را پیوسته به هم میزد
100. ۱۰۰روح چل سالگی
101. ۱۰۱من بود
102. ۱۰۲روحی آشفته‌تر از سایه ی صدها برگ
103. ۱۰۳و پراکنده‌تر از لرزه ی صدها موج
104. ۱۰۴روحی آماده ی مردن بود