1. ۱عقاب پیر نگون بخت آفتابم من
2. ۲که شعله‌های شفق سوخت شاهبالم را
3. ۳درین کویر بلا کیست تا تواند راند
4. ۴ز گرد لاشه ی من ، کرکس خیالم را
5. ۵چنان به
6. ۶حسرت پرواز خو گرفته دلم
7. ۷که سرنوشت خود از خاکیان جدا بینم
8. ۸چنان به شوق پریدن ز خود رها شده ام
9. ۹که عکس خویش در آیینه ی هوا بینم
10. ۱۰من استخوانم ، من پاره استخوانی سرد
11. ۱۱که دستی از بدن گرم شب بریده مرا
12. ۱۲من آسمان شبم در حباب سربی ابر
13. ۱۳که جلوه ای ندهد پرتو سپیده
14. ۱۴مرا
15. ۱۵دلم پر است ولی دیده ام ز اشک تهیدست
16. ۱۶چه آفتی است غمین بودن و نگرییدن
17. ۱۷چه آفتی است که چون شاخه ی خزان دیده
18. ۱۸در آفتاب ، ز سرمای خویش لرزیدن
19. ۱۹تبی نماند که در من عطش برانگیزد
20. ۲۰عرق نشست بر آن تن که همچو آتش بود
21. ۲۱چه شد که شعله ی سوزان به دست باد سپرد
22. ۲۲شبی که
23. ۲۳در نفسش گرمی نوازش بود
24. ۲۴کنون به خویش نظر می‌کنم چو ماه در آب
25. ۲۵تنم ز روشنی سرد خویش می‌لرزد
26. ۲۶جهنمی که درو سوختم ، فروزان باد
27. ۲۷که شعله اش به نسیم بهشت می‌ارزد
28. ۲۸شکسته بال عقابم تپیده در شن گرم
29. ۲۹نگاه تشنه ی من در پی سرابی نیست
30. ۳۰دلم به پرتو عمناک ماه خرسند است
31. ۳۱که در غبار افق ، برق آفتابی نیست