1. ۱سوت ترن به گوش رسد نیمه‌های شب
2. ۲آهسته از کرانه ی دریای بیکران
3. ۳باد خنک ز مزرعه‌ها آورد به گوش
4. ۴در‌های و هوی بیشه ، سرود دروگران
5. ۵خواند نسیم نیمه شبان در خرابه‌ها
6. ۶در نقش کاهنان شب اوراد ساحران
7. ۷بر جاده‌ها فکنده چو غولان رهنشین
8. ۸مهتاب ، سایه‌های چناران و عرعران
9. ۹باد آورد ز ساحل دریا ، خفیف و محو
10. ۱۰آواز موج‌ها و شبانان و عابران
11. ۱۱جنگل در آشیانه ی شب ، خفته بی‌صدا
12. ۱۲با وهم شب ، ترانه
13. ۱۳ی غوکان دوردست
14. ۱۴گیرد درین سکوت غم آلوده ، توأمی
15. ۱۵چون رشته ی طناب سپیدی است راه ده
16. ۱۶در نور مه ، کنار چمن‌های شبنمی
17. ۱۷چشمک زنان ز پشت درختان ، ستاره‌ها
18. ۱۸چون چشم دیوهای هراسان ز آدمی
19. ۱۹آید صدای دور نیی ، گرم و سوزناک
20. ۲۰همراه باد نیمه شبی ، با ملایمی
21. ۲۱خیزد
22. ۲۲فروغ قرمزی از آتش شبان
23. ۲۳در سایه‌های کوه ، به محوی و مبهمی
24. ۲۴در هم دود چو دود شب تیره ، سایه‌ها
25. ۲۵از دورها ، صدای سگان خرابه گرد
26. ۲۶بر هم زند سکوت بیابان سهمناک
27. ۲۷پیچد در‌ آن خموشی شب ، اضطراب و وهم
28. ۲۸بر هم خورد ز باد خنک ، شاخه‌های تاک
29. ۲۹سو سو کند چراغی از آن دور ،
30. ۳۰روی کوه
31. ۳۱آید صدای دمبدم جغدی از مغاک
32. ۳۲در آب برکه ، تند شود قطعه قطعه ماه
33. ۳۳وان قطعه‌های شسته به هم یابد اصطکاک
34. ۳۴بر روی برکه ، سایه ی نرم درخت‌ها
35. ۳۵گسترده پرده‌های سیه رنگ و چاک چاک
36. ۳۶گاهی در آب گل شده ، برگی کند شنا
37. ۳۷آهسته ایستادم و کردم نظر ز دور
38. ۳۸بر جاده ی
39. ۳۹کبود که در بیشه می‌خیزد
40. ۴۰وانگه به دور خویش نگه کردم از هراس
41. ۴۱شب بود و ماه و باد خفیفی که می‌وزید
42. ۴۲گویی فروغ ماه چو از بیشه می‌گذشت
43. ۴۳می‌کرد بر شمار پریزادگان مزید
44. ۴۴در پیش دیده ، منظره ی دخمه‌های مرگ
45. ۴۵دل را ز قصه‌های پر از غصه ام گزید
46. ۴۶غم بود و نور آبی مهتاب نیمه شب
47. ۴۷وان بقعه‌ها که در دل ظلمت مکان گزید
48. ۴۸وان مرغ شب که سر زد ازو ناله ی فنا
49. ۴۹اینجا سکوت و خاطره‌ها خفته بود و باد
50. ۵۰در دود شب توهم و رؤیا دمیده بود
51. ۵۱کم کم ذهن ز خنده تهی کرده بود ماه
52. ۵۲غمگین ، در آسمان کبود آرمیده بود
53. ۵۳اندام بیشه در شمد نرم ماهتاب
54. ۵۴چون
55. ۵۵زخمیان پیر ، به بستر لمیده بود
56. ۵۶در پای چشمه ای که مه آید در آن به رقص
57. ۵۷از خستگی ، چنار نحیفی خمیده بود
58. ۵۸من بودم و سکوت شب و سیل خاطرات
59. ۵۹گویی ز دل نشاط حیاتم رمیده بود
60. ۶۰چون مردگان بیخبر از عالم بقا
61. ۶۱ناگه صدای همهمه ی باد نیمه شب
62. ۶۲پیچید در خموشی خلوتگه
63. ۶۳خدای
64. ۶۴گفتی به یک نهیب سواران خشمگین
65. ۶۵کندند مرکبان خود از ضربه‌ها ز جای
66. ۶۶یا در فروغ ماه پریزادگان مست
67. ۶۷در خلوت و سکوت ، همه دف زدند و نای
68. ۶۸یا رهزنان بیشه نشین ، های و هو کنان
69. ۶۹مهمیز‌ها زدند بر اسبان بادپای
70. ۷۰یا راهبان پیر چو گرم دعا شدند
71. ۷۱آوازشان به گریه در
72. ۷۲آمیخت هایهای
73. ۷۳ناگه درین خیال ، شدم خیره بر قفا
74. ۷۴از آخرین مزار ، صدایی خفیف و خشک
75. ۷۵آمد به گوش و معجزه ای قبر را گشاد
76. ۷۶اندام خالی شبحی ، لاغر و مخوف
77. ۷۷تا نیمه شد عیان و در آن دخمه ایستاد
78. ۷۸پیراهنش سپید چو مهتاب نیمه شب
79. ۷۹در تیرگی به موج زدن در مسیر باد
80. ۸۰در
81. ۸۱نور ماه ، سایه ی او ، پیش پای او
82. ۸۲طرح ز هم گسیخته ای بر زمین نهاد
83. ۸۳در استخوان دست چپش ، دسته ی تبر
84. ۸۴در استخوان دست دگر ، از نی اش مداد
85. ۸۵گفتی سرود مرگ در آن نی گرفته جای
86. ۸۶یک لحظه ایستاد و سپس بازوان گشود
87. ۸۷زد با تبر به روی لحد چند ضربتی
88. ۸۸وانگه تبر نهاد و دگر باره ایستاد
89. ۸۹نی را به لب گذاشت همان دم به سرعتی
90. ۹۰لختی در آن دمید و سپس از دهان گرفت
91. ۹۱در دشت بیکرانه برانگیخت وحشتی
92. ۹۲از هر لحد که چون در نقبی گشوده شد
93. ۹۳برخاست مرده ای و به پا شد قیامتی
94. ۹۴آن نی نواز ، نغمه ی شوق آوری نواخت
95. ۹۵وندر پی اش به رقص درآمد جماعتی
96. ۹۶رقصی که خیره کرد
97. ۹۷مرا چشم اعتنا
98. ۹۸گفتی درآمدند سپیدارهای پیر
99. ۹۹وز جنب و جوش باد خفیفی به ناله‌اند
100. ۱۰۰یا جست و خیز پر هیجان فرشته هاست
101. ۱۰۱کز یک نژاد واحد و از یک سلاله‌اند
102. ۱۰۲یا رقص بومیان برهمن بود که شب
103. ۱۰۳در رهگذار باد ، پریشان کلاله‌اند
104. ۱۰۴یا بزم مخفیانه ی پیران کاهن است
105. ۱۰۵کانجا به پیچ و
106. ۱۰۶تاب ز دور پیاله‌اند
107. ۱۰۷یا رقص صوفیانه ی اشباح و سایه هاست
108. ۱۰۸آن دم که در طلسم تماشای هاله‌اند
109. ۱۰۹یا شور محشری است درین تیرگی به پا
110. ۱۱۰من بی‌خبر ز خویشتن و بی‌خبر ز صبح
111. ۱۱۱بر رقص مرده بود همانگونه ام نگاه
112. ۱۱۲غافل که کوکب سحری چون نگین اشک
113. ۱۱۳زد حلقه در سپیدی چشم شب سیاه
114. ۱۱۴کمکم
115. ۱۱۵ترانه رفت به پایان و آن شبح
116. ۱۱۶نی را ز لب گرفت و دمی خیره شد به راه
117. ۱۱۷وانگه تبر به دست ، همان ضربه‌ها نواخت
118. ۱۱۸شد رقص شب تمام و هیاهوی آن تباه
119. ۱۱۹انبوه مردگان همه خفتند در مزار
120. ۱۲۰بر رویشان فتاد لحد‌ها و نور ماه
121. ۱۲۱شب ماند و آن سیاهی کمرنگ و آن فضا
122. ۱۲۲یک لحظه ماند آن شبح نی
123. ۱۲۳نواز و باز
124. ۱۲۴او نیز در مزار خود آهسته جا گرفت
125. ۱۲۵سنگ لحد به سینه اش افتاد بی‌درنگ
126. ۱۲۶زان پس سکوت محض ، فضا را فراگرفت
127. ۱۲۷گویی نه مرده بود ، نه غوغای مرده‌ها
128. ۱۲۸شب بود و وهم باطل شب در تو پا گرفت
129. ۱۲۹مهتاب محو و بی‌رمق صبح ، ناگزیر
130. ۱۳۰رخت از زمین کشید و گریز از فضا گرفت
131. ۱۳۱وان اختری که چشم به راه سپیده بود
132. ۱۳۲کم کم نظر ز منظره ی خاک وا گرفت
133. ۱۳۳دیگر مرا نماند گواهی به مدعا
134. ۱۳۴در این میان ، سیاهی تاریک رهروی
135. ۱۳۵با سوسوی چراغی از آن دور دیده شد
136. ۱۳۶چون گردباد کوچکی از راه دررسید
137. ۱۳۷کم کم صدای پای خفیفش شنیده شد
138. ۱۳۸پیری خمیده بود و چراغی به دست
139. ۱۳۹داشت
140. ۱۴۰نور چراغ ، چیره به نور سپیده شد
141. ۱۴۱آمد کنار قبری زانو زد و نشست
142. ۱۴۲آهی کشید و پرده ی صبرش دریده شد
143. ۱۴۳آغاز گریه کرد و چنان شد که از نخست
144. ۱۴۴گویی برای آه و فغان آفریده شد
145. ۱۴۵من خیره ماندم از اثر این دو ماجرا
146. ۱۴۶ده ، همچو خفته ای که ز خواب سحر پرد
147. ۱۴۷چشمی گشود و خورد
148. ۱۴۸به ‌آهستگی تکان
149. ۱۴۹شب مرده بود و نور سپید ستاره‌ها
150. ۱۵۰هی رفته رفته کم شد و روشن شد آسمان
151. ۱۵۱از قلب ده ، صدای بلند اذان صبح
152. ۱۵۲پیچید در سکوت افق با طنین آن
153. ۱۵۳گنجشک‌ها ترانه سرودند با نسیم
154. ۱۵۴در شاخ و برگ کهنه چناران سخت جان
155. ۱۵۵آمیخت بانگ زنجره‌ها و کلاغ‌ها
156. ۱۵۶از دور ،
157. ۱۵۷با صدای خروسان صبح خوان
158. ۱۵۸آورد باد مست سحر ، بوی آشنا
159. ۱۵۹نور لطیف صبحگهان سایه زد به کوه
160. ۱۶۰دنبال آن غبار کمی در فضا دمید
161. ۱۶۱پیر از کنار گور به پا خاست با چراغ
162. ۱۶۲باد سحر چراغ ورا کشت و ‌آرمید
163. ۱۶۳داد آسمان ز پنجره ی قرمز افق
164. ۱۶۴شادی کنان ز جنبش خورشید خود امید
165. ۱۶۵گلرنگ شد فروغ مه آلود بامداد
166. ۱۶۶نور پریده رنگ سحر از فضا رمید
167. ۱۶۷پیر شکسته پشت روان شد به سوی ده
168. ۱۶۸بر روی چوبدستی باریک خود خمید
169. ۱۶۹در گرد جاده ، سایه اش افتاد با عصا