1. ۱به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازدنسیم صبحدم سیلی زنان دور از چمن سازد
2. ۲نظر چون بر سراغش می رود دیگر نمی آیدتماشای سر کویش نگه را بی وطن سازد
3. ۳شود هرگه دچار آن ساده رو خاموش می گردمکی این آئینه طوطی را به خود یار سخن سازد
4. ۴نشد بر دامنش پیوند یک ره آستین منمرا کوتاه دستی چاک ها در پیرهن سازد
5. ۵گدای بی ادب روی از ملامت برنمی تابدطمع در سینه چون زور آورد روئینه تن سازد
6. ۶به سودای وصالش دل به زلف او مقید شدبرای سیم و زر مفلس به هندوستان وطن سازد
7. ۷دلم از حال خود ای سیدا با کس نمی گویدزبان خویش را کی غنچه بیرون از دهن سازد