1. ۱باغبانی کو که آید گل در آغوشم کندجامه برگ کرم چون سرو بر دوشم کند
2. ۲سرو قدی کو که آید جا در آغوشم کندیاد عمر رفته از خاطر فراموشم کند
3. ۳می روم از بزم می ناخورده آن ساقی کجاستدست من بندد سبوی باده بر دوشم کند
4. ۴ساغرم چون کاسه گرداب عمری شد تهیستنیست در دریا حبابی رفته سرپوشم کند
5. ۵چون کمانی حلقه سازم گوشه گیری اختیارپیش از آن ساعت که دوران خانه بر دوشم کند
6. ۶در چمن مشت پر من لایق تکلیف نیستباغبان را به که از خاطر فراموشم کند
7. ۷سیدا از شادی و غم فارغ است آئینه امگر به زر گیرد سپهرم ور نمد پوشم کند