1. ۱ای متحیر شده در کار خویشراست بنه بر خط پرگار خویش
2. ۲خرد شکستی به دبوس طمعدر طلب تا و مگر تار خویش
3. ۳در طلب آنچه نیامد به دستزیر و زبر کردی کاچار خویش
4. ۴خیره بدادی به پشیز جهاندر گران‌مایه و دینار خویش
5. ۵پنبهٔ او را به چه دادی بدلای بخرد، غالیه و غار خویش؟
6. ۶یار تو و مار تو است این تنترنجه‌ای از مار خود و یار خویش
7. ۷مار فسای ارچه فسون‌گر بودکشته شود عاقبت از مار خویش
8. ۸و اکنون کافتاد خرت، مردوارچون ننهی بر خر خود بار خویش؟
9. ۹بد به تن خویش چو خود کرده‌ایباید خوردنت ز کشتار خویش
10. ۱۰پای تو را خار تو خسته است و نیستپای تو را درد جز از خار خویش
11. ۱۱راه غلط کرده‌ستی، باز گردسوی بنه بر پی و آثار خویش
12. ۱۲پیش خداوند خرد بازگویراست همه قصه و اخبار خویش
13. ۱۳وانچه‌ت گوید بپذیر و مباشعاشق بر بیهده گفتار خویش
14. ۱۴دیو هوا سوی هلاکت کشددیو هوا را مده افسار خویش
15. ۱۵راه ندانی، چه روی پیش مابر طمع تیزی بازار خویش
16. ۱۶گازری از بهر چه دعوی کنیچونکه نشوئی خود دستار خویش؟
17. ۱۷بام کسان را چه عمارت کنیچونکه نبندی بن دیوار خویش؟
18. ۱۸چون ندهی پند تن خویش راای متحیر شده در کار خویش؟
19. ۱۹نار چو بیمار تؤی خود بخورعرضه مکن بر دگران نار خویش
20. ۲۰عار همی داری ز آموختنشرم همی نایدت از عار خویش؟
21. ۲۱وز هوس خویش همی پر خمیبیهده‌ای در خور مقدار خویش
22. ۲۲نیست تو را یار مگر عنکبوتکو ز تن خویش تند تار خویش
23. ۲۳عیب تن خویش ببایدت دیدتا نشود جانت گرفتار خویش
24. ۲۴یار تو تیمار ندارد ز توچون تو نداری خود تیمار خویش
25. ۲۵نیک نگه کن به تن خویش درباز شود از سیرت خروار خویش
26. ۲۶نیز به فرمان تن بد کنشخفته مکن دیدهٔ بیدار خویش
27. ۲۷پاک بشوی از همه آلودگیپیرهن و چادر و شلوار خویش
28. ۲۸داد به الفغدن نیکی بخواهزین تن منحوس نگونسار خویش
29. ۲۹دین و خرد باید سالار توتات کند یارت سالار خویش
30. ۳۰یار تو باید که بخرد تو راهم تو خودی خیره خریدار خویش
31. ۳۱چونکه بجوئی همی آزار منگر نپسندی زمن آزار خویش؟
32. ۳۲چون تو کسی را ندهی زینهارخلق نداردت به زنهار خویش
33. ۳۳رنج بسی دیدم من همچو توزین تن بد خوی سبکسار خویش
34. ۳۴پیش خردمند شدم دادخواهاز تن خوش خوار گنه کار خویش
35. ۳۵یک یک بر وی بشمردم همهعیب تن خویش به اقرار خویش
36. ۳۶گفت گنه کار تو هم چون ز توستبایست کنون خود به ستغفار خویش
37. ۳۷آب خرد جوی و بدان آب شویخط بدی پاک زطومار خویش
38. ۳۸حاکم خود باش و به دانش بسنجهرچه کنی راست به معیار خویش
39. ۳۹بنگر و با کس مکن از ناسزاآنچه نداریش سزاوار خویش
40. ۴۰آنچه‌ت ازو نیک نیاید مکنداروی خود باش و نگه‌دار خویش
41. ۴۱مرغ خورش را نخورد تا نخستنرم نیابدش به منقار خویش
42. ۴۲وز پس آن نیز دلیلی بگیربر خرد خویش ز کردار خویش
43. ۴۳قول و عمل چون بهم آمد بدانکرسته شدی از تن غدار خویش
44. ۴۴خوار کند صحبت نادان تو راهمچو فرومایه تن خوار خویش
45. ۴۵خواری ازو بس بود آنکه‌ت کندرنجه به ژاژیدن بسیار خویش
46. ۴۶سیر کند ژاژ ویت تا مگرسیر کند معدهٔ ناهار خویش
47. ۴۷راه مده جز که خردمند راجز به ضرورت سوی دیدار خویش
48. ۴۸تنها بسیار به از یار بدیار تو را بس دل هشیار خویش
49. ۴۹مرد خردمند مرا خفته کردزیر نکو پند به خروار خویش
50. ۵۰چون دلم انبار سخن شد بس استفکرت من خازن انبار خویش
51. ۵۱در همی نظم کنم لاجرمبی عدد و مر در اشعار خویش