1. ۱حکمتی بشنو به فضل ای مستعینپاک چون ماء معین از بومعین
2. ۲چون بهشتت کی شود پر نور دلتا درو ناید ز حکمت حور عین؟
3. ۳دل به حورالعین حکمت کی رسدتا نگردد خالی از دیو لعین؟
4. ۴دل خزینهٔ علم دین آمد، تو رانیست برتر گوهری از علم دین
5. ۵مکر دیوان و هوس‌ها را منهدر خزینهٔ علم رب‌العالمین
6. ۶جان تو بر عالم علوی رسدچون کنی مر علم را باجان عجین
7. ۷دین و دنیا هر دوان مر راست راستراستی را دار دین راستین
8. ۸اسپ دنیا دست ندهد مر تو راتا ز علم و راستی ننهیش زین
9. ۹گرم و خشک و سرد و تر چون راست شدراستیشان کرد شیر و انگبین
10. ۱۰راستی با علم چون همبر شدنداین ازان پیدا نباشد آن ازین
11. ۱۱دین چه باشد جز که عدل و راستی؟چیز باشد جز که خاک و آب طین؟
12. ۱۲علم را فرمودمان جستن رسولجست بایدت ار نباشد جز به چین
13. ۱۳«قیمت هر کس به قدر علم اوست»همچنین گفته است امیرالمؤمنین
14. ۱۴خوب گفتن پیشه کن با هر کسیکاین برون آهنجد از دل بیخ کین
15. ۱۵مر سخن را گندمین و چرب کنگر نداری نان چرب و گندمین
16. ۱۶خوب گفتار، ای پسر، بیرون برداز میان ابروی دشمنت چین
17. ۱۷با عمل مر قول خود را راست‌داراین چنان باید که باشد آن چنین
18. ۱۸مر مرا شکر چرا وعده کنیگرت سنگ است، ای پسر، در آستین؟
19. ۱۹مر مرا آن ده که بستانی همانگاه چونی کور و گاهی دور بین؟
20. ۲۰دادخواهی ور بخواهند از تو دادپس به خاک اندر چه مالی پوستین؟
21. ۲۱از قرین بد حذر بایدت کردکز قرین بد بیالاید قرین
22. ۲۲زر ندیده‌ستی که بی‌قیمت شودچون بیندائیش بر چیزی مسین
23. ۲۳گاه نیک و بد هگرز ایمن مباشبر زمانهٔ بی‌قرار ناامین
24. ۲۴آسیائی زود گرد است این و تیززو نه شاید بود شاد و نه حزین
25. ۲۵جز که محدث نیست چیزی جز خداینه زمان و نه مکان و نه مکین
26. ۲۶گر مسلمانی به دین اندر بروبر طریق و راه خیر المرسلین
27. ۲۷بر ره آن رو به دین کوت آفریدخود برای خویش دینی مافرین
28. ۲۸مافرین دینی به نادانی کزانبر تنت نفرین کند جان آفرین
29. ۲۹از محمد عیب اگر نامد تو راچون کنی هزمان امامی به گزین؟
30. ۳۰خشم را طاعت مدار ایرا که خشمزیر دامن در بلا دارد دفین
31. ۳۱بر پشیمانی خوری از تخم خشمخود مکار این تخم و زو این بر مچین
32. ۳۲پارسائی را کم آزاری است جفتشخص دین را این شمال است آن یمین
33. ۳۳گر نخواهی که‌ت بیازارد کسیبر سر گنج کم‌آزاری نشین
34. ۳۴خوی نیکو را حصار خویش گیروز قناعت بر درش زن زوفرین
35. ۳۵علم جوی و طاعت‌آور تا به جانزین تن لاغر برون آئی سمین
36. ۳۶نازنین جان را کن، ای نادان، به علمتن چه باشد گر نباشد نازنین؟
37. ۳۷چون از اینجا جان تو فربی رودتن چه فربی چه نزار اندر زمین
38. ۳۸خامشی به چون ندانی گفت نیکنانهاده به بخوان نان ارزنین
39. ۳۹خود زبان از هردوان کوتاه کنچون همی نفرین ندانی ز افرین
40. ۴۰حکمت از هر کس که گوید گوش دارگر مثل طوغانش گوید یا تگین
41. ۴۱یاسمین را خوش ببوید هر کسیگرچه از سرگین برآید یاسمین
42. ۴۲پند خوب و شعر حجت را بداریادگار از بومعین ای مستعین