1. ۱گشت جهان کودکی دوازده سالهاز سمنش روی وز بنفشه گلاله
2. ۲آمد نازان ز هند مرغ بهاریروی نهاده به ما جغاله جغاله
3. ۳بی‌سلب و مفرش پرندی و رومیدشت نماند و جبال و نه بساله
4. ۴تا گل در کله چون عروس نهان شدابر مشاطه شده است و باد دلاله
5. ۵نرگس جماش چون به لاله نگه کردبید بر آهخت سوی لاله کتاله
6. ۶طرفه سواری است گل فروخته هموارآتشش آب و عقیق و مشک دباله
7. ۷گرنه چو یوسف شده است گل، چو زلیخاباغ چرا باز شد دوازده ساله؟
8. ۸چون بوزد خوش نسیم شاخک بادامسیم نثارت کند درست و شگاله
9. ۹باز قوی شد به باغ دخترکش رادست شده سست و پای گشته کماله
10. ۱۰روی به دنیا نه، ای نهاده برو دل،داد بخواه از گل و بنفشه و لاله
11. ۱۱نیستی آگه مگر که چون تو هزارانخورده است این گنبد پیر زشت نکاله؟
12. ۱۲هر که مرو را طلاق داد بجویدشدوست ندارد هگرز شوی حلاله
13. ۱۳فتنه کند خلق را چو روی بپوشدهمچو عروسان به زیر سبز غلاله
14. ۱۴گر تو همی صحبت زمانه نجوئیآمدت اینک زمان صحبت و حاله
15. ۱۵پیر جهان بد سگال توست سوی اومنگر و مستان ز بد سگاله نواله
16. ۱۶جز به جفا و عده‌هاش پاک دروغ استور بدهد مر تو را هزار قباله
17. ۱۷نیک نگه کن به آفرینش خود درتا به گه پیریت ز حال سلاله
18. ۱۸تات یکی وعده کرد هرگز کان راباز به روز دگر نکرد حواله
19. ۱۹معده‌ت چاهی است ای رفیق که آن چاهپر نشود جز به خاک و ریگ و نماله
20. ۲۰رنج مبر تو که خود به خاک یکی روزبر تو کنندش بلامحال و محاله
21. ۲۱هم به تو مالد فلک تو را که نداردجز که ز عمر تو چرخ برشده ماله
22. ۲۲نالش او را کشید مادر و فرزندشربت او را چشید عمه و خاله
23. ۲۳نسخت مکرش تمام ناید اگر منمحبره سازم یکی چو چاه زباله
24. ۲۴آمدن لاله و گذشتن او کردلالهٔ رخسار من چو زرد بلاله
25. ۲۵تو به پیاله نبید خور که مرا بسحبر سیاه و قلم نبید و پیاله
26. ۲۶دهر به پرویزن زمانه فرو بیختمردم را چه خیاره و چه رذاله
27. ۲۷هرچه درو مغز و آرد بود فرو شدبر سر ماشوب آمده است نخاله
28. ۲۸دیو ستان شد زمین و خاک خراسانزانکه همی ز ابر جهل بارد ژاله
29. ۲۹دانا داند کز آب جهل نرویدجز که همه دیو کشتمند و نهاله
30. ۳۰حکمت حجت بخوان که حکمت حجتبهتر و خوشتر بسی ز مال و ز کاله