1. ۱دلیل ما شد آن ساقی به دارالعیش میخانهبیا گر آرزومندی به جام لعل جانانه
2. ۲به دور دانه خالش دل و جانی نمی بینمکه در دام سر زلفت نیفتاده است از این دانه
3. ۳زمان وصل رویت را طلبکارم به جان گرچههنوز ارزان بود دادن دو عالم را به شکرانه
4. ۴جهان و جان و دین و دل، برو در کار زلفش کنکه از مردان مرد آید همیشه کار مردانه
5. ۵زمان زرق و سالوسی گذشت ای زاهد رعنابیا می خور که تقوی را لبالب گشت پیمانه
6. ۶حدیث عشق گو با من، نه زهد و توبه و تقویکه عاشق را نمی گیرد به گوش افسون و افسانه
7. ۷مجو با آتش رویش تقرب، گر همی خواهیکه دور از شمع رخسارش بسوزی همچو پروانه
8. ۸چو رویش چرخ صورتگر نبندد صورت دیگربه سر چندان که می گردد در این پیروزه کاشانه
9. ۹در گنج حقیقت را لبش مفتاح معنی شدزهی گنج و زهی گوهر، زهی مفتاح و دندانه
10. ۱۰نسیمی! پای دل مگشا ز بند زلف او هرگزکه در زنجیر می باید همیشه پای دیوانه