1. ۱بزرگ امید چون گلبرگ بشکفتچهل قصه به چل نکته فرو‌گفت
2. ۲نخستین گفت کز خود بر حذر باشگاو شنزبه و شیر
3. ۳چو گاو شنزبه زان شیر جماشنجاری بوزینه
4. ۴هوا بشکن کزو یاری نیایدکه از بوزینه نجاری نیاید
5. ۵به تلبیس آن توانی خورد ازین راهروباه و طبل
6. ۶کزان طبل دریده خورد روباهزاهد ممسک ِ خرقه‌به‌دزد باخته
7. ۷مکن تا در غمت ناید درازیچو زاهد ممسکی در خرقه بازی
8. ۸مخور در خانه کس هیچ زنهارزاغ و مار
9. ۹که با تو آن کند کان زاغ با مارمرغ ماهی‌خوار و خرچنگ
10. ۱۰همان پاداش بینی وقت نیرنگکه ماهی‌خوار دید از چنگ خرچنگ
11. ۱۱ربا‌خواری مکن این پند بنیوشخرگوش و شیر
12. ۱۲که با شیر رباخور کرد خرگوشسه ماهی و رستن یکی از شست
13. ۱۳به خود‌کشتن توان زین خاک‌دان رَستچنانک آن پیر‌ماهی ز‌آفت شست
14. ۱۴شغال و گرگ و زاغ این ساز‌کردندسازش شغال و گرگ و زاغ بر کشتن شتر
15. ۱۵که از شخص شتر سر باز کردندطیطوی با موج دریا
16. ۱۶به‌چاره کین توان جُستن ز اعداچنان کان طیطوی از موج دریا
17. ۱۷بسا سر کز زبان زیر زمین رفتبط و سنگ‌پشت
18. ۱۸کشَف را با بطان فصلی چنین رفتمرغ و کپی و کرم شب‌تاب
19. ۱۹ز نااهلان همان بینی در این بندکه دید آن ساده‌مرغ از کپی‌یی چند
20. ۲۰به حیلت مال مردم خورد نتوانبازرگان دانا و بازرگان نادان
21. ۲۱چو بازرگان دانا مال نادانغوک و مار و راسو
22. ۲۲چو بر دانا گشادی حیله را درچو غوک مارکش در سر کنی سر
23. ۲۳حیل بگذار و مشنو از حیل‌سازموش آهن‌خوار و باز کودک‌بَر
24. ۲۴که موش آهن خورَد‌، کودک برَد باززن و نقاش چادر‌سوز
25. ۲۵چو نقش حیله بر چادر نشانیبدان نقاش چادر‌سوز مانی
26. ۲۶ز دانا، تن سلامت‌بهر گرددطبیب نادان که دارو را با زهر آمیخت
27. ۲۷علاج از دست نادان زهر گرددکبوتر مطوقه و رهانیدن کبوتران از دام
28. ۲۸به دانایی توان رَستن ز ایامچو آن مرغ نگارین رست از آن دام
29. ۲۹مکن شوخی وفاداری در آموزهم‌عهدی زاغ و موش و آهو و سنگ‌پشت
30. ۳۰ز موشِ دام‌دَر‌، زاغ دهن‌دوزموش و زاهد و یافتن زر
31. ۳۱مبر یک جو ز کشت کس به بیدادکه موش از زاهد ار جو بُرد‌، زر داد
32. ۳۲مشو مغرور چون گرگ کمان‌گیرگرگی که از خوردن زه کمان جان داد
33. ۳۳که بر دل‌، چرخ ناگه می‌زند تیرزاغ و بوم
34. ۳۴رها کن حرص کاین حمّال محرومنسازد با خرد چون زاغ با بوم
35. ۳۵مبین از خُرد‌بینی خصم را خُردراندن خرگوش پیلان را از چشمه آب
36. ۳۶ز پیلان بین که خرگوش آب چون بردگربه روزه‌دار با دراج و خرگوش
37. ۳۷ز حرص و زرق باید روی برتافتز روزه گربه روزی بین که چون یافت
38. ۳۸کسی کاین گربه باشد نقش‌بند‌شربودن دزد گوسفند زاهد را به نام سگ
39. ۳۹نهد داغ سگی بر گوسپندششوهر و زن و دزد
40. ۴۰ز فتنه در وفا کن روی در رویچنان کز بیم دزد آن زن در آن شوی
41. ۴۱رهی چون باشد از خصمانت ناورددیو و دزد و زاهد
42. ۴۲چنان کز دیو و دزد آن پارسا مردزن و نجار و پدرزن
43. ۴۳چه باید چشم دل را تخته بردوختچو نجاری که لوح از زن در آموخت
44. ۴۴اگر بد نیستی با بد مشو یاربرگزیدن دختر‌ِ موش‌نژاد‌، موش را
45. ۴۵چنان کان موش‌ْنسلِ آدمی‌خواربوزینه و سنگ‌پشت
46. ۴۶به وا گشتن توانی زین طرف رستکه کپی هم بدین فن زان کشَف رست
47. ۴۷چو خر غافل نباید شد درین راهفریفتن روباه خر را و به شیر سپردن
48. ۴۸کزین غفلت دل خر خورد روباهزاهد نسیه‌اندیش و کوزه شهد و روغن
49. ۴۹حساب نسیه‌های کژ میندیشچو زان حلوای نقد آن مرد درویش
50. ۵۰به ار بر عذر آن زاهد کنی پشتکشتن زاهد راسوی امین را
51. ۵۱که راسوی امین را بی‌گنه کشتکشتن کبوتر نر کبوتر ماده را
52. ۵۲مزن بی‌پیش‌بینی بر کس انگشتچنان کان نر کبوتر ماده را کشت
53. ۵۳به هشیاری رهان خود را از این غاربریدن موش دام گربه را
54. ۵۴چو موش آن گربه را از دام تیمارقبره با شاه و شاهزاده
55. ۵۵برون پر تا نفرسایی درین بندچو مرغ قبره زین قبه‌ای چند
56. ۵۶به صدق ایمن توانی شد ز شمشیرشغال زاهد و سعایت جانوران پیش شیر
57. ۵۷چو آن زاهد شغال از خشم آن شیرسیاح و زرگر و مار
58. ۵۸تو نیکی کن مترس از خصم خونخواربه نیکی بُرد جان‌، سیاح از آن مار
59. ۵۹به قدر مرد شد روزی نهادهچهار بچه بازرگان و برزگر و شاهزاده و توانگر
60. ۶۰ز بازرگان‌بچه تا شاهزادهرفتن شیر به شکار و شکار شدن بچه‌های او
61. ۶۱به خونخواری مکن چنگال را تیزکز این بی‌بچه گشت آن شیر خونریز
62. ۶۲چو بر گفت این سخن پیر سخن‌سنجدل خسرو حصاری شد بر این گنج
63. ۶۳پشیمان شد ز بدعت‌های بیدادسرای عدل را نو کرد بنیاد