1. ۱تو کز عبرت بدین افسانه مانیچه پنداری مگر افسانه خوانی
2. ۲درین افسانه شرطست اشک راندنگلابی تلخ بر شیرین فشاندن
3. ۳بحکم آنکه آن کم زندگانیچو گل بر باد شد روز جوانی
4. ۴سبک رو چون بت قبچاق من بودگمان افتاد خود کافاق من بود
5. ۵همایون پیکری نغز و خردمندفرستاده به من دارای در بند
6. ۶پرندش درع و از درع آهنین‌ترقباش از پیرهن تنگ آستین‌تر
7. ۷سران را گوش بر مالش نهادهمرا در همسری بالش نهاده
8. ۸چو ترکان گشته سوی کوچ محتاجبه ترکی داده رختم را به تارج
9. ۹اگر شد ترکم از خرگه نهانیخدایا ترک زادم را تو دانی