1. ۱شبی رخ تافته زین دیر فانیبه خلوت در سرای ام هانی
2. ۲رسیده جبرئیل از بیت معموربراقی برق‌سیر آورده از نور
3. ۳نگارین پیکری چون صورت باغسرش بکر از لگام و رانش از داغ
4. ۴نه ابر از ابر نیسان د‌ُرفشان‌ترنه باد از باد بستان خوش‌عنان‌تر
5. ۵چو دریا‌یی ز گوهر کرده زینشنگشته وهم کس زورق نشینش
6. ۶قوی پشت و گران نعل و سبک خیزبه دیدن تیز‌بین و در شدن تیز
7. ۷وشاق تنگ‌چشم هفت خرگاهبدآن ختلی شده پیش شهنشاه
8. ۸چو مرغی از مدینه بر پریدهبه اقصی‌الغایتِ اقصی رسیده
9. ۹نموده انبیا را قبله خویشبه تفضیل امانت رفته در پیش
10. ۱۰چو کرده پیشوایی انبیا راگرفته پیش راه کبریا را
11. ۱۱برون رفته چو وهم تیزهوشانز خرگاهِ کبودِ سبزپوشان
12. ۱۲ازین گردابه چون باد بهشتیبه ساحل‌گاهِ قطب آورده کشتی
13. ۱۳فلک را قلب در عقرب دریدهاسد را دست بر جبهت کشیده
14. ۱۴مجره که‌کشان پیش براقشدرخت خوشه جوجو ز اشتیاقش
15. ۱۵کمان را استخوان بر گنج کردهترازو را سعادت‌سنج کرده
16. ۱۶رحم بر مادران دهر بستهز حیض دختران نعش رسته
17. ۱۷ز رفعت تاج داده مشتری راربوده ز آفتاب انگشتری را
18. ۱۸به دفع نزلیان آسمان گیرز جعبه داده جوزا را یکی تیر
19. ۱۹چو یوسف شربتی در دلو خوَردهچو یونس وقفه‌ای در حوت کرده
20. ۲۰ثریا در رکابش مانده مدهوشبه سرهنگی حمایل بسته بر دوش
21. ۲۱به زیرش نسر طایر پر فشاندهوزو چون نسر واقع باز مانده
22. ۲۲ز رنگ‌آمیزی ریحان آن باغنهاده چشم خود را مهر مازاغ
23. ۲۳چو بیرون رفت از آن میدان خضرارکاب افشاند از صحرا به صحرا
24. ۲۴بدان پرندگی طاوس اخضرفکند از سرعتش هم بال و هم پر
25. ۲۵چو جبریل از رکابش باز پس گشتعنان بر زد ز میکائیل بگذشت
26. ۲۶سرافیل آمد و بر پر نشاندشبه هودج‌خانهٔ رفرف رساندش
27. ۲۷ز رفرف بر رف طوبی علم زدوز آنجا بر سر سدره قدم زد
28. ۲۸جریده بر جریده نقش می‌خواندبیابان در بیابان رخش می‌راند
29. ۲۹چو بنوشت آسمان را فرش بر فرشبه استقبالش آمد تارک عرش
30. ۳۰فرس بیرون جهاند از کل کونینعلم زد بر سریر قاب قوسین
31. ۳۱قدم برقع ز روی خویش برداشتحجاب کاینات از پیش برداشت
32. ۳۲جهت را جعد بر جبهت شکستندمکان را نیز برقع باز بستند
33. ۳۳محمد در مکان بی‌مکانیپدید آمد نشان بی‌نشانی
34. ۳۴کلام سرمدی بی‌نقل بشنیدخداوند جهان را بی‌جهت دید
35. ۳۵به هر عضوی تنش رقصی در آوردز هر مویی دلش چشمی بر آورد
36. ۳۶و زان دیدن که حیرت حاصلش بوددلش در چشم و چشمش در دلش بود
37. ۳۷خطاب آمد که‌ای مقصود درگاههر آن حاجت که مقصود است در خواه
38. ۳۸سرای فضل بود از بخل خالیبرات گنج رحمت خواست حالی
39. ۳۹گنه‌کاران امت را دعا کردخدایش جمله حاجت‌ها روا کرد
40. ۴۰چو پوشید از کرامت خلعت خاصبیامد باز پس با گنج اخلاص
41. ۴۱گلی شد سرو قدی بود کامدهلالی رفت و بدری بود کامد
42. ۴۲خلایق را برات شادی آوردز دوزخ نامه آزادی آورد
43. ۴۳ز ما بر جان چون او نازنینیپیاپی باد هر دم آفرینی