1. ۱چه می‌گفتم سخن محمل کجا راندکجا می‌رفتم و رختم کجا ماند
2. ۲به سلطانی چو شه نوبت فرو کوفتغبار فتنه از گیتی فرو روفت
3. ۳شکوهش پنج نوبت بر فلک بردنفاذش کرد هفت اقلیم را خرد
4. ۴خروش طبل وی گفتی دو میل استکه می‌دانست کان طبل رحیل است
5. ۵نفیر کوس گفتی تا دو ماهستکه را در دل که شه در کوچگاهست
6. ۶بران اورنگش آرام اندکی بودچو برقش زادن و مردن یکی بود
7. ۷بری ناخورده از باغ جوانیچو ذوالقرنین از آب زندگانی
8. ۸شهادت یافت از زخم بداندیشکه باداش آن جهان پاداش ازین بیش
9. ۹سه پایه بر فلک زد زین خرابیگذشت از پایه خاکی و آبی
10. ۱۰گر آن دریا شد این درها بجایندکه بر ما بیش از آن درها گشایند
11. ۱۱گر او را سوی گوهر گرم شد پاینسب‌داران گوهر باد بر جای
12. ۱۲گر او را فیض رحمت گشت ساقیجهان بر وارثانش باد باقی
13. ۱۳گر او را خاک داد از تخته‌بندیمباد این تخت گیران را گزندی
14. ۱۴گر او بی‌تاج شد تاجش رضابادسر این تاج‌داران را بقا باد
15. ۱۵خصوص آن وارث اعمار شاهاننظرگاه دعای نیک خواهان
16. ۱۶موید نصره‌الدین کافرینشز نام او پذیرد نور بینش
17. ۱۷پناه خسروان اعظم اتابکفریدون‌وار بر علم مبارک
18. ۱۸ابوبکر محمد کز سر دادابوبکر و محمد را کند شاد
19. ۱۹به شاهی تاج بخش تاج‌دارانبه دولت یادگار شهریاران
20. ۲۰به دانائیش هفت اختر شکرخندبمولائیش نه گردون کمربند
21. ۲۱ستاره پایه تخت بلندشفلک را بوسه گه سم سمندش
22. ۲۲سریرش باد در کشور گشائیوثیقت نامه کشور خدائی
23. ۲۳جهان را تا ابد شاه جهان بادبر آنچ امید دارد کامران باد
24. ۲۴سعادت یار او در کامرانیمساعد با سعادت زندگانی
25. ۲۵سخن را بر سعادت ختم کردمورق کاینجا رساندم در نوردم
26. ۲۶خدایا هر چه رفت از سهوکاریبیامرز از کرم کامرزگاری
27. ۲۷روانش باد جفت شادکامیکه گوید باد رحمت بر نظامی