1. ۱چو شیرین را ز قصر آورد شاپورملک را یافت از میعادگه دور
2. ۲فرود آوردش از گل‌گون رهواربه گل‌زار مهین‌بانو دگر بار
3. ۳چمن را سرو داد و روضه را حورفلک را آفتاب و دیده را نور
4. ۴پرستاران و نزدیکان و خویشانکه بودند از پی شیرین پریشان
5. ۵چو دیدندش زمین را بوسه دادندزمین گشتند و در پایش فتادند
6. ۶بسی شکر و بسی شکرانه کردندجهانی وقف آتش‌خانه کردند
7. ۷مهین‌بانو نشاید گفت چون بودکه از شادی ز شادروان برون بود
8. ۸چو پیری کو جوانی باز یابدبمیرد زندگانی باز یابد
9. ۹سرش در بر گرفت از مهربانیجهان از سر گرفتش زندگانی
10. ۱۰نه چندان دل‌خوشی و مهر دادشکه در صد بیت بتوان کرد یادش
11. ۱۱ز گنج خسروی و ملک شاهیفدا کردش که می‌کن هر چه خواهی
12. ۱۲شکنج شرم در مویش نیاوردحدیث رفته بر رویش نیاورد
13. ۱۳چو می‌دانست کآن نیرنگ‌سازیدلیلی روشن است از عشق‌بازی
14. ۱۴دگر کز شه نشان‌ها بود دیدهو زآن سیمین‌بران لَختی شنیده
15. ۱۵سر خم بر می جوشیده می‌داشتبه گل خورشید را پوشیده می‌داشت
16. ۱۶دلش می‌داد تا فرمان پذیردقوی‌دل گردد و درمان پذیرد
17. ۱۷نوازش‌های بی‌اندازه کردشهمان عهد نخستین تازه کردش
18. ۱۸همان هفتاد لعبت را بدو دادکه تا بازی کند با لعبتان شاد
19. ۱۹دگر ره چرخ لعبت‌باز دستیبه بازی برد با لعبت‌پرستی
20. ۲۰چو شیرین باز دید آن دختران راز مه پیرایه داد آن اختران را
21. ۲۱همان لهو و نشاط اندیشه کردندهمان بازار پیشین پیشه کردند