1. ۱ملک عزم تماشا کرد روزینظرگاهش چو شیرین دل‌فروزی
2. ۲کسی را کآن چنان دل‌خواه باشدهمه جایی تماشاگاه باشد
3. ۳ز سبزه یافتند آرام‌گاهیکه جز سوسن نرست از وی گیاهی
4. ۴در آن صحن بهشتی جای کردندملک را بارگه بر پای کردند
5. ۵کنیزان و غلامان گرد خرگاهثریاوار گرد خرمن ماه
6. ۶نشسته خسرو و شیرین به یک جایز دور آویخته دوری به یک پای
7. ۷صراحی‌های لعل از دست ساقیبه خنده گفت «باد این عیش باقی»
8. ۸شراب و عاشقی هم‌دست گشتهشهنشه زین دومی سرمست گشته
9. ۹بر آمد تندشیری بیشه‌پروردکه از دنبال می‌زد بر هوا گرد
10. ۱۰چو بدمستان به لشگرگه در افتادو زو لشگر به یکدیگر برافتاد
11. ۱۱فراز آمد به گرد بارگه تنگبه تندی کرد سوی خسرو آهنگ
12. ۱۲شه از مستی شتاب آورد بر شیربه یکتا پیرهن بی‌دِرع و شمشیر
13. ۱۳کمان‌کش کرد مُشتی تا بناگوشچنان بر شیر زد کز شیر شد هوش
14. ۱۴بفرمودش پس آن گه سر بریدنز گردن پوستش بیرون کشیدن
15. ۱۵و زآن پس رسم شاهان شد که پیوستبود در بزم‌گه‌شان تیغ در دست
16. ۱۶اگر چه شیر‌پیکر بود پرویزملک بود و ملک باشد گران‌خیز
17. ۱۷ز مستی کرد با شیر آن دلیریکه نام مستی آمد شیرگیری
18. ۱۸به دست‌آویز شیر افکندن شاهمجال دست‌بوسی یافت آن ماه
19. ۱۹دهان از بوسه چون جلاب تر کردز بوسه دست شه را پر شکر کرد
20. ۲۰ملک بر تنگ شکر مُهر بشکستکه شکر در دهان باید نه در دست
21. ۲۱لبش بوسید و گفت این انگبین استنشان دادش که جای بوسه این است
22. ۲۲نخستین پیک بود آن شکرین جامکه از خسرو به شیرین برد پیغام
23. ۲۳اگر چه کرد صد جام دگر نوشنشد جام نخستینش فراموش
24. ۲۴میی کاول قدح جام آورَد پیشز صد جام دگر دارد بها بیش
25. ۲۵می اول جام صافی‌خیز باشدبه آخر جام دردآمیز باشد
26. ۲۶گلی کاول برآرد طرف جویشفزون باشد ز صد گل‌زار بویش
27. ۲۷دُری کاول شکم باشد صدف راز لؤلؤ بشکند بسیار صف را
28. ۲۸ز هر خوردی که طعم نوش داردحلاوت بیش‌تر سرجوش دارد
29. ۲۹دو عاشق چون چنان شربت چشیدندعنان پیوسته از زحمت کشیدند
30. ۳۰چو یکدم جای خالی یافتندیچو شیر و می بهم بشتافتندی
31. ۳۱چو دزدی کاو به گوهر دست یابدپس آن‌گه پاسبان را مست یابد
32. ۳۲به چشمی پاس دشمن داشتندیبه دیگر چشم ریحان کاشتندی
33. ۳۳چو فرصت در کشیدی خصم را میلربودندی یکی بوسه به تعجیل
34. ۳۴صنم تا شرمگین بودی و هشیارنبودی بر لبش سیمرغ را بار
35. ۳۵در آن ساعت که از می مست گشتیبه بوسه با ملک هم‌دست گشتی
36. ۳۶چنان تنگش کشیدی شه در آغوشکه کردی قاقُمش را پرنیان‌پوش
37. ۳۷ز بس کز گاز نیلش در کشیدیز برگ گل بنفشه بردمیدی
38. ۳۸ز شرم آن کبودی‌هاش بر ماهکه مه را خود کبود آمد گذرگاه
39. ۳۹اگر هشیار اگر سرمست بودیسپیدآبش چو گل بر دست بودی