1. ۱فرنگیس اولین مرکب روان کردکه دولت در زمین گنجی نهان کرد
2. ۲از آن دولت فریدونی خبر داشتزمین را باز کرد، آن گنج برداشت
3. ۳سهیل سیم‌تن گفتا تذرویبه بازی بود در پایینِ سروی
4. ۴فرود آمد یکی شاهین به شب‌گیرتذرو نازنین را کرد نخجیر
5. ۵عجب‌نوشِ شکرپاسخ چنین گفتکه عنبربو گلی در باغ بشکفت
6. ۶بهشتی‌مرغی آمد سوی گل‌زارربود آن عنبرین‌گل را به منقار
7. ۷از آن بِه داستانی زد فلک‌نازکه ما را بود یک چشم از جهان باز
8. ۸به ما چشمی دگر کرد آشناییدو بِه بیند ز چشمی روشنایی
9. ۹همیلا گفت آبی بود روشنروان گشته میانِ سبز گلشن
10. ۱۰جوان‌شیری بر آمد تشنه از راهبدان چشمه دهان‌ تر کرد ناگاه
11. ۱۱همایون گفت لعلی بود کانیز غارتگاهِ بَیّاعان نهانی
12. ۱۲درآمد دولت شاهی به تاراجنهاد آن لعل را بر گوشهٔ تاج
13. ۱۳سمن‌ترک سمن‌بر گفت یک روزجدا گشت از صدف دُری شب‌افروز
14. ۱۴فلک در عِقدِ شاهی بند کردشبه یاقوتی دگر پیوند کردش
15. ۱۵پری‌زادِ پری‌رخ گفت ماهیبه بازی بود در نخجیرگاهی
16. ۱۶بر آمد آفتابی ز آسمان بیشکشید آن ماه را در چنبر خویش
17. ۱۷خُتن‌خاتون چنین گفت از سرِ هوشکه تنها بود شمشادی قصب‌پوش
18. ۱۸بدو پیوست ناگه سروی آزادکه خوش باشد به یک جا سرو و شمشاد
19. ۱۹زبان بگشاد گوهرمُلکِ دل‌بندکه زُهره نیز تنها بود یک چند
20. ۲۰سعادت برگشاد اقبال را دستقَرانِ مشتری در زهره پیوست
21. ۲۱چو آمد در سخن نوبت به شاپورسخن را تازه کرد از عشقْ منشور
22. ۲۲که شیرین‌ انگبینی بود در جامشهنشه روغن او شد سرانجام
23. ۲۳به رنگ‌آمیزی صنعت من آنمکه در حلوای ایشان زعفرانم
24. ۲۴پس آن گه کردشان در پَهلَوی یادکه احسنت ای جهان‌پهلو دو هم‌زاد
25. ۲۵جهان را هر دو چون روشنْ درخشیدز یک‌دیگر مبُرید و ملخشید
26. ۲۶سخن چون بر لب شیرین گذر کردهوا پر مشک و صحرا پر شکر کرد
27. ۲۷ز شرم اندر زمین می‌دید و می‌گفتکه دل بی‌عشق بود و یار بی‌جفت
28. ۲۸چو شاپور آمد اندر چارهٔ کاردلم را پاره کرد آن پارهٔ کار
29. ۲۹قضای عشق اگر چه سرنبشته استمرا این سرنبشت او درنبشت است
30. ۳۰چو سر رشته سوی این نقش زیباستز سرخی نقشِ رویم نقشِ دیباست
31. ۳۱مرا کز دست خسرو نقل و جام استنه کیخسرو پناخسرو غلام است
32. ۳۲سرم از سایهٔ او تاجور بادندیمش بخت و دولت راه‌بر باد
33. ۳۳چو دور آمد به خسرو گفت باریسیه‌شیری بُد اندر مَرغ‌زاری
34. ۳۴گوزنی بر رهِ شیر آشیان کردرسن در گردنِ شیر ژیان کرد
35. ۳۵من آن شیرم که شیرینم به نخجیربه گردن بر نهاد از زلف زنجیر
36. ۳۶اگر شیرین نباشد دستگیرمچو شمع از سوزشِ بادی بمیرم
37. ۳۷و گر شیر ژیان آید به حربمچو شیرین سوی من باشد بچربم
38. ۳۸حریفان جنس و یاران اهل بودندبه هر حرفی که می‌شد دست سودند
39. ۳۹دلِ مَحرم بوَد چون تختهٔ خاکبر او دستی زنی حالی شود پاک
40. ۴۰دگر ره طبعِ شیرین گرم‌تر گشتدلش در کار خسرو نرم‌تر گشت
41. ۴۱قدح پر باده کرد و لعل پرنوشبه خسرو داد کاین را نوش کن نوش
42. ۴۲بخور کاین جام شیرین نوش بادتبه جز شیرین همه فرموش بادت
43. ۴۳ملک چون گل شدی هر دم شکفتهاز آن لعلِ نسفته لعل‌سفته
44. ۴۴گَهی گفت ای قدح شب رخت بنددتو بگری تلخ تا شیرین بخندد
45. ۴۵گَهی گفت ای سحر منمای دندانمخند‌، آفاق را بر من مخندان
46. ۴۶به دستِ آن بتانِ مجلس‌افروزسپهر انگشتری می‌باخت تا روز
47. ۴۷ببرد انگشتری چون صبح برخاستکه بر بانگ خروس انگشتری خواست
48. ۴۸بتان چون یافتند از خرمی بهرشدند از ساحت صحرا سوی شهر
49. ۴۹جهان خوردند و یک جو غم نخوردندز شادی کاهِ برگی کم نکردند
50. ۵۰چو آمد شیشهٔ خورشید بر سنگجهان بر خلق شد چون شیشهٔ تنگ
51. ۵۱دگر ره شیشهٔ مِی برگرفتندچو شیشه باده‌ها بر سر گرفتند
52. ۵۲بر آن شیشه‌دلان از ترک‌تازیفلک را پیشه گشته شیشه‌بازی
53. ۵۳به می خوردن طرب را تازه کردندبه عشرت جان شب را تازه کردند
54. ۵۴همان افسانهٔ دوشینه گفتندهمان لعل پرندوشینه سفتند
55. ۵۵دل خسرو ز عشقِ یارِ پرجوشبه یاد نوشِ لب می‌کرد می نوش
56. ۵۶می رنگین زهی طاووس بی‌مارلب شیرین زهی خرمای بی‌خار
57. ۵۷نهاده بر یکی کف ساغر ملگرفته بر دگر کف دستهٔ گل
58. ۵۸از آن می‌ خورد و زان گل بوی برداشتپی دل‌جُستنِ دل‌جوی برداشت
59. ۵۹شراب تلخ در جانش اثر کردبه شیرینی سوی شیرین نظر کرد
60. ۶۰به غمزه گفت با او نکته‌ای چندکه بود از بوسه لب‌ها را زبان‌ بند
61. ۶۱هم از راه اشارت‌های فرخحدیث خویشتن را یافت پاسخ
62. ۶۲سخن‌ها در کرشمه می‌نهفتندبه نوک غمزه گفتند آن چه گفتند
63. ۶۳همه شب پاسبانی پیشه کردندبسی شب را درین اندیشه کردند
64. ۶۴ز گرمی رویِ خسرو خوَی گرفتهصبوح خرمی را پی گرفته
65. ۶۵که شیرین را چگونه مست یابد؟بر آن تنگ شکر چون دست یابد؟
66. ۶۶نمی‌افتاد فرصت در میانهکه تیر خسرو افتد بر نشانه
67. ۶۷دل شادش به دیدار دل‌افروزطرب می‌کرد و خوش می‌بود تا روز
68. ۶۸چو بر شبدیزِ شب گل‌گونِ خورشیدستام افکند چون گل‌برگ بر بید
69. ۶۹مه و خورشید دل در صید بستندبه شبدیز و به گل‌گون برنشستند
70. ۷۰شدند از مرز موقان سوی شهرودبنا کردند شهری از می و رود
71. ۷۱گَهی بر گرد شط بستند زنجیرز مرغ و ماهی افکندند نخجیر
72. ۷۲گَهی بر فرضه نوش‌آب شهرودجهان پرنوش کردند از می و رود
73. ۷۳گَهی راندند سوی دشت مندورتهی کردند دشت از آهو و گور
74. ۷۴بدین‌سان روزها تدبیر کردندگَهی عشرت‌، گَهی نخجیر کردند
75. ۷۵عروس شب چو نقش افکند بر دستبه شهر‌آرایی، انجم کِلّه بر‌بست
76. ۷۶عروس شاه نیز از حجله برخاستبه روی خویشتن مجلس بیاراست
77. ۷۷عروسانِ دگر با او شده یارهمه مجلس عروس و شاه بی‌کار
78. ۷۸شکر بسیار و بادام اندکی بودکبوتر بی‌حد و شاهین یکی بود
79. ۷۹همه بر یاد خسرو مِی‌ گرفتندپیاپی خوش‌دلی را پی گرفتند
80. ۸۰شبی بی‌رود و رامش‌گر نبودندزمانی بی‌می و ساغر نبودند
81. ۸۱می و معشوق و گل‌زار و جوانیازین خوش‌تر نباشد زندگانی
82. ۸۲تماشای گل و گل‌زار کردنمی لعل از کف دل‌دار خوردن
83. ۸۳حمایل دست‌ها در گردن یاردرخت نارون پیچیده بر نار
84. ۸۴به دستی دامن جانان گرفتنبه دیگر دست نبض جان گرفتن
85. ۸۵گَهی جُستن به غمزه چاره‌سازیگَهی کردن به بوسه نردبازی
86. ۸۶گَه آوردن بهارِ تَر در آغوشگَهی بستن بنفشه بر بناگوش
87. ۸۷گَهی در گوش دل‌بر راز گفتنگَهی غم‌های دل‌پرداز گفتن
88. ۸۸جهان این است و این خود در جهان نیستو گر هست ای عجب جز یک زمان نیست